جملات احساسی و سنگین

این وبلاگ رو تقدیم تمامی دوستانم می کنم که خیلی دوستشون دارم.(به ویژه کسانی که باعث آرامش من میشن)

آرامش 66

واقعیت رفتنش را بعد از 1سال درک خواهی کرد!!
آنجا که آهسته در دلت خواهی گفت:
پارسال همین موقع کنارهم بودیم..
و از آنجاست که شروع میشود
لحظه لحظه پیر شدنت...

 

 

کاش  میدانستم که بودنت 

هیچ بود و هیچ بود وهیچ

مثل نبودنت

وسالها در لحظه هایم درختی از پوچ کاشته ام

و سبدی از هیچ وهیچ وهیچ درو کرده ام

و امروز که دفتر زندگی را ورق میزنم

چیزی جز هیچ و پوچ ندیده ام.

باری افسوس..

 

 

دروغ بــه خـوردمـان دادنـد دیـ ـروزی هـ ـا ..

امـ ـروز دلــی بـه دلــی راه نـدارد !

بغـ ـل کـن زانـویتــ ــ را محکـ ـم ؛

امشبــ ـــ را هــم بـا بغـ ـض بخوابـ ــــ ...

 

 

 

×× کلاغ پـَر . . . ؟

×× نه

×× کلاغ را بگذاریم برای آخر

×× . . .

×× نگاهت پـَر

×× خاطراتت هم پـَر

×× . . .

×× صدایت ؛ پـَـــر

×× کلاغ پـَر . . . ؟

×× نه ؛ کلاغ را بگذاریم برای آخـــر

×× جوانی ام پـَر

×× خاطراتم پــَر

×× من هم . . . پــَـــــر

×× حالا

×× تو مانده ‌ای و کلاغ ؛

×× که هیــــــــــــچ وقت به خانه اش نرسید...

 

 

 

ایـטּ روزهـا هَمِــﮧ آבَمـهـا בَرב בآرَنـב ؛


בَرב پـولــ . . .


בَرב عِـشــقـــ . . .


בَرב تَـنـهـائـﮯ . . .


ایـ
טּ روزهـا چِـقَـבر یـاבِمـاטּ مـﮯ رَوَב زِنـבِگـﮯ ڪُـنـیـمـ . . .

 

 

 

 

 چِـرآ هـَـــــمه میــــــ گُــویَنــــد:

 

 چونــــــــــ میگُــذَرد غَمـــــی نیستـــــــ!!

 

 چِـرآ هیچــکَســــ نِمیـــ گُـــویــد: 

 

تآ بُگــــذَرد دَردِ کَمـیـــــــــ نیـستــــــــــ... 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در دوشنبه دهم آذر 1393ساعت 9:44 توسط عابد خلیلی |


آرامش 65

 

دیـــروز ، همیـــنـــ حَـوالـــیـــ زلـــزلهـــ ایـــ آمــد...
حـالا همـهـــ حـالـَمــــ را میـــ پـُرسند !!!...

بیــ خـبـر از اینكـهـــ " مــَنــ " بـهـــ ایـنــ لـرزیـدنـهـا...

سالهـاسـتـــ کـهـــ عـادتـــ کـَردهـــ امــــ ...

بـه لـرزشـهایــ شـَدیدِ شـانهـ هایـَم و تـَـرَکـهای عمـیــقِ قــلــبـمـــ ..

امـّـا هنــــوز " خـــوبَـــمـــ!!!

 

 

برایت خواهم نوشت :

از ابهام لحظه ها...از تردید

از حجم مرگ آور نبودنت

از کسانی که رد می شوند و بوی تو را می دهند

برایت خواهم نوشت :

از حدیث تلخ بغض ها تا ابد

از قناعت به یک خاطره ، یک یاد

از صبوری من....و جای خالی تو

 

 

نه سیگار .. نه چای پر رنگ لیوانی .. نه قهوه تلخ و نه هیچ کوفت دیگه !!

لعنتی این که زندگی نیست ..

من تلخی تنهاییم رو با چی مزه کنم !!

بدم میاد از هرچی دکتر و دارو و زخم معده !!

 

 

 

(دلم آرامـش می خـواهـد ...
بـه انـدازه ی خوردن ِ یـک فنـجان چـای کـوتـاه بـاشد ...!!
یـا
به اندازه ی قـدم زدن روی ِ سنـگفـرش ِ خیـس ِ پـیاده رو
طـولـانـی ..............!
فـرقی نـمی کنـد
فـقط آن لـحظـه را می خـواهـم
آن لـحظـه کـه تـمام سلـول های بدنم
آرام مـی گـیرنــــد.)

 

 

دستانم اوج می دهند به قلمی که می نویسد...
دستانم خسته اند از نگه داشتن عکسی که دیگر ز او خبری ندارند
اری خسته ام
به شدت خسته
دلم برای خودم ، برای خودم بودن تنگ است
تنگ
دستانم اوج بدهید به این قلم
شاید من برگشتم....

 

 

تنهایی در کنج خیالم تار تنیده ...
دیرسالی ست که خاک بر صندوق دلم نشسته
تا به یاد می آورم
جامه ای از تار و پود بی کسی بر تن داشته ام
شاید که این عادت من است
تا تنها بمانم
و در خود پنهان...
چون در تنهایی می توان
شادمان نبـــــــــــــــود
و دور از همــــــــــــــه ی این دوران
می توان زیست...
من تنهایم....

 

 

تو بیآ ،
مَنـ ــ میشوم لیلی ات
اَصلا میشَوَمـ ــ سهرابــت ؛
بگـ ــویـ ـد نوش دارو هـ ـم پذیرُفـ ـتـهِ میشَود
حَتـ ـی بَعد مَرگَمـــ . . .

 

 

اینکــه بـاید فـرامـوشت می کـردم

را فــرامــوش کـــردم

تـو تکـراری تـرـن "حضـــور" روزگـار منــی

و مــن عجیب؛

بـه بــودن تــــو...

از آنسـوی فاصـله هــا

خــو گــرفتـه ام...

 

 

 

میان پیله هایه تنهایی
                             دست و پا می زند احساسم
                             نفسم میگیرد در این بی هواییِ مطلق
                            دلم روزنه ایی بس کوچک به وسعته بی انتهایه پرواز می خواهد
                            به فریادم برس
                            من میان این همه باور
                            میان این همه سکوت
                            دلخوش به پروانگیه پروانه ی دلم هستم…..

 

 

 

رَنجِشے نیست...(!)

آدَم هـا هَمیـטּ اَند...(!)

خوبَـنــد وَلے فَراموشکــــآر...،

مے آیَند...(!)

مےمـانَند..(!)

مےرَونـــــ ـ ـ ـــد...(!)

مِثل مُسافراטּ کـاروآטּ سَرآ...،

مِثل اِزدحـام ِ بے اِنتهـای ِ یکـ خیابـآטּ...(!)

کَسے بَرای ِ بودَבטּ یـامَده ، نمے آیَد...(!)

 

 

 

 

                                     یک جای دنج

دِلَــمــ

یِــــکـــ جــایــــِ دِنــــجــ میـــخواهَـــد

آرامـــ و بــیــ تَـنـِشـــ

جایـــی باشَــــد غـــیر اَز اِیـــن کُــــنجـــ تَنــــهــاییــــ

تــــا آدَمــــ گــــاهــیـــ آنـــجـــا آرامــــ بـــگیــــرد

مَثـــَلا: "اغــــــوشــــــ تــــــــــو

 

 

 

ترک میکنم و تنهایت میگذارم....

تا بیش از این انرژی ات را صرف نکنی برای....

صادقانه دروغ گفتن

خالصانه خیانت کردن

و عاشقانه بی وفایی کردن....

و هر چه بیشتر خودت را از چشمم انداختن.....!!!!

و چه حس پوچی بود این که میپنداشتم... لایق اعتمادی

 

 

 

 

وقتـــی بغـــ❤ـض میکـــُنی

وقتـــی دآغونــــی

وقــ❤ــتی دلــِ❤ت شکــ❤ــستـه

دقیقــــا همیـــن وقـــــتآ

انقــــدر حـ❤ـرف دآری کـ❤ــه فقــط میتون❤ــی بگـ ـی :

"بیخـ❤ــیآل

 

 

به ساده ترین حالتی که فکرش را بکنی خرد شدم.

آن هم زیر قدم های کسی که فقط ،

را ه رفتنش شبه تو بود ..

 

 

 

"یــه" دوش آبــگـــرم . . .


"یــه" شــــیــشــــه ودکــا . . .

"یــه" مــــوزیــک لایــت  . . .


ودر کــــنــارش صــدای شــدیــد شــــرشــــر بــــارون. . . .


"یــــه" نــخ ســــیــگــار. . . .



"یــه" تــنــهــــایــــی. . . .
"یــــه" مــــوبــــایــــل ســــایــلــنــــت. . . .


"یــه" حــــس خــــوب. . . .


"یــــه" حــــس آرامــــش. . . .


هــــمــــه ایــــن "یــــه..."هــــا 


 واســــه مــــن "یــــه" دنـــــیـــا ســــــاخــــتــــه!!!


دنــــیــــایــــی خــــــالــی از خــــیــانــــت...

 

 

 

 

بــــــــــالاخــــــــره

 

روزی مـیــــــــرســـــه کــــــه

 

مـیـفـهـمـــــــی کـلافـگـــــی بــــــــرای هـمـــــــــه هـســـــــــــت

 

حـتـــــی سـخــــت تـریــــن و سـفــــت تـریـــــن آدم هـــــا

 

مـیـخـــــوان تـنـهــــا بـاشــــــن ،

 

مـیـخــــــوان داد بـزنـن ،

 

هـــــق هـــــــق گـــــــریـه هـاشـــــون سـکــــــوت ُ بـشـکـنـــــه

 

مـیـخــــــوان زیـــــــر بــــــارون کـمـــــــــی بـمـیـــــرن

 

بـــــالاخــــــره روزی مـیــــــرســــه کـــــه

 

 بـــــه ایـــــن بـــــاور مـیـرســـــی

 

مـیـتـــــوان بــــــود و مـُــــــرد

 

مـیـتــــــوان بــــا سـیـگـــــار هـــــم دَم گــــــرفـــــت

 

مـیـتــــــوان اجـــــــازه داد تـنـهـــــایــــی

 

خـــــود را در تــــــــو غـــــرق کـنــــــد

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در شنبه هفدهم آبان 1393ساعت 1:18 توسط عابد خلیلی |


یا حسین

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یااَباعَبْدِاللَّهِ وَعَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِکَ

عَلَیْکَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ [اَبَداً] ما بَقیتُ وَبَقِىَ اللَّیْلُ وَالنَّهارُ

وَلاجَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِیارَتِکُمْ

اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ

وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ

 

+ نوشته شده در دوشنبه پنجم آبان 1393ساعت 9:25 توسط عابد خلیلی |


آرامش64

بیمــاری سَختــی گرفتــــه ام..

نامَش تنهایــی است...!

دَرد عَجیبـــی دارد مدام از درد بــه خودَم مــی پیچَــم...!!

بــه سُـراغ هَـر طبیــبـی مــیروَم سَخت مــی گریــزَد...!!

از دست زَدن بــه آن از دَرمانَش ...!

گویــی تَرس دارَد از سرایَت این ناشنـاختـــه...!

سُــرفـه کــه میکنَــم...!

تمام درد ها و غصـه هایَــم مـی پاشَــد روی دستمال...!

این لَختــه لَختـه ها خون نیست...!

ذَره ذَره وجودم است ..!

 

 

دسـ ــت مــ ـریـــزاد روزگــ ــار!

عـــ ـجب اســ ـــتاد ماهــ ــری بــ ــودی!

حــ ـال بــ ــه مـــ ــن افتــ ــخار مـــ ـیکنی؟؟؟!

نـــ ــگـ ــاه کـــ ــن چــ ـگونه زجـ ــر ها و دردهــ ــایــ ـم را

بـــ ـی نقـــ ــص و کـــ ــامل بـــ ــرایت میــ ـکــشم...

دیــ ــگر بـ ــرای خــ ــودم اســ ـتادی شـ ــده ام...

هــــ ـــمه اش را مــ ــدیون تـــ ــوام...

هـــ ــــمه اش را...

 

 

 

⇜گاهــــــے چه اصـــــرار بــــیهوده ایســـــت...
اثــــبات دوســــــت داشـــتنمان به آدم ها ،

مــــــعرفت های بی جایمان...

مـــــهربانے كردن های الـــكیمان ...

بها دادن های بــــــیش از حدمان ...

تــــلاش ها بی مورد برای حفظ رابـــطه هایمان!

☜وقتی برای آدم های امروزی خوبی و بدی یکی اســت

 

 

 

 فقط برای خـــودم هستم مــــــن !

نه زیبایم و نه مهربـــان و نه محتــــــاج نگاهی ؛

برای تو که صورتــهای رنگ شده را می پرستـی ،

نه سیـــــرت آدمهـــــا را ، هیــــــچ ندارمــــــ ...

راهــــــت را بگیـــــر و بـــــرو ...

حوالـــــــی مــن،

توقـــــــف ممنـــــــوع است !!!

 

 

 

 

ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ ﻫﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺴﺘﻲ ....

ﻟﺒﺎﺱ ﺧﻮﺏ ﺑﭙﻮﺵ !

ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩﺕ ﻏﺬﺍﻱ ﺧﻮﺏ ﺑﭙﺰ !

ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﺮﻑ ﻗﻬﻮﻩ ﺍﻱ ﺩﺭ ﻳﮏ ﺧﻠﻮﺕ ﺩﻧﺞ

ﻣﻴﻬﻤﺎﻥ ﮐﻦ !

ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩﺕ ﮔﺎﻫﻲ ﻫﺪﻳﻪ ﺍﻱ ﺑﺨﺮ .!

ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﻲ ﮔﺬﺍﺭﻱ ...ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪﻱ
ﻣﻲ ﮐﻨﺪ ...

ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘﻨﺎﻩ ﻧﻤﻲ ﺑﺮﺩ ...

ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ ... ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻣﻲ ﮐﻨﺪ ....

ﻳﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ ....

ﻋﺰﺕ ﻧﻔﺲ ﻏﻮﻏﺎ ﻣﻲ ﮐﻨﺪ !.....

 

 

 

ایـن روزهــا....
دروغ گفتــــن را خــــــوب یـاد گرفتــــــــــه ام
حــال مـ ــن خــــــــوب است
خــوبِ خــوب
فقـط زیــــاد تا قسمتــی هــــوای دلــ ــم طوفــــانی
همــراه با غبـــارهـای خستگـــــــــــــی ست
و فکـر مـی کنـــم
ایـن روزهـــا...
خــدا هـم از حـــرف هـای تکـــ ــراری مــ ــن خستـــه است
چـه حــس مشتـرکـــی داریــم مــ ــن و خـــدا
او...
از حــرف هـای تکـــ ـــراری مــن خستـــه است
و مـــن...
از تکـــ ــرار غـــــم انگیــز روزهــــایم... 

 

 

 

باز هم که رفتی و تنهایی من سر به فلک کشیده است
باز هم که نیستی و اشکهایم سیل مانند مرا به زیر کشیده است
باز هم که سوختی و باز برای شمع شدن پشیمان شده ام
باز هم که یادت امانم را بریده است
باز هم که غصه دارم در قلب تاریکم از نبود تو
باز هم که نمیشنوم صدای دلنشینت را در خانه سوت و کورم
باز هم که گم شدی در خاطره ها وچشمم از دیدن عکس تو سیر نمیشود
سالهاست که رفتی ولی هر روز اینها را تکرار میکنم
شاید بشنوی ،بفهمی،احساس کنی
در واقعیت نه ولی انتظار امدنت در خوابم را که میتوانم داشته باشم
باز هم که بغض و بعد ..............مثل همیشه

 

 

 

+ نوشته شده در سه شنبه هشتم مهر 1393ساعت 16:31 توسط عابد خلیلی |


آرامش63

این روزها تا یادت می کنم

باران می گیرد ...

به گمانم پاییز هم مثلِ من دلتنگ شده

ساعتهای بی تو بودن رابا خاطراتت می گذرانم

مانده اند برایم یادگاری ...

از روزهایی که میدانم بازگشتی ندارند

روزهایی که در دلمان تنها عشق بودو شوقِ زندگی

لحظه های خوبِ باهم بودن ...

حالا از آن روزها چیزی نمانده 

جز مُشتی خاطراتِ خیس ...

 

 

 

 

من مانند هم سن سال های خودم نیستم

که هروزیه ارزویی دارند برای اینده

من تنها یک ارزو دارم و ان این است

شبی بخوابم و دیگر بلند نشوم

تا نشنوم...

 تا نبینم....

تانشکنم...

تاهروز چندین بار نمیرم...

 

 

 

می בونی!!

بایــב بفهمم وقتی בلم می گیره و تنهامـــ

بایــב یاב بگیرمـــ از هیچ کســـ توقعـــ نـבاشته باشمـــ !

عاבتـــ کنمـــ کـــه با کسی בرב בل نکنمـــ !

بایــב בرک کنمـــ کـــه هر کســـ مشکلاتـــ خوבشو בاره !

بایــב بفهممـــ وقتی نـــاراحتمــــــ …

 تنـــهامــــــ ...

یا بی حوصلـــه امــــــ …

هیچ کســـ حوصلـــه ی منـــ رو نـב اره !

בیگه بایــב فهمیـבه باشمـــ همه رفیقِ وقتـــای خوشیـــ انـב

 

 

" ساعتِ شنی من خسته شده "

صحرا ها گذشت و هنوز

نیامــدی....

 

 

نیمـ ـہ شَبـ ـ اَستـــ ــ اتـ ـاقِ تـ ـاریکـــ...
تـَخـتـِـ ـ خوابـَـ ـم...بـ ـآلِـ ـش خـیسـَـ ــم...
و بـ ـآز مَنـَـ ـم
کــــ ـه اَز درد دِلتَنــ ـگی...
مُچـ ـآلـ ـه میشَــوم زیـــ ـــرِ پَتـــو...
تمـ ـآم اُستـخـ ـوآن هایـَ ـم تیـــــــ ــــــر میکِشَـ ـد
تَــ ــرکــ کـــردن یـ ـآد تــــــ ــ ـــو...
از تَـ ـرکــــ اِعتیــــ ـــــــــاد هَـ ـم
سَـختــــ تـَ ـر اَستــــــ

 

 

 

به " تـــــــــــــو " کـــــه میرســـــم ...!

 

مکـــث میکنـــــم ...!

 

انگـــــار در " زیباییـــ ــت " چیـــــزی را ,

 

جـــــا گذاشتـــــه ام !

 

مثلــــــــــا"...

 

در صـــ ــدایت ... آرامـــــ ـــش ♥

 

در چشـ ــــم هایـــــت ... زندگـــــ ـــی ♥

 

 

 

مساحت خلوتم را پر كن!

 

فرقي نيمكند، عمودي يا افقي!

 

همين كه ضلعي

 

از چهار ديواري ام باشي،

 

كافيـــــــــــــــــــــــــست...

 

 

 

بعضی از آدمها پر از مفهوم هستند

پر از حس های خوبند

پر از حرفهای نگفته اند

چه هستند، هستند

و چه نیستند، هستند

یادشان

خاطرشان

حس های خوبشان

آدمها

بعضی هایشان

سکوتشان هم پر از حرف هست

پر از مرهم به هر زخم است

 

 

 

چگونه استـــ حال من…
با غمـــ ها می سازمــــ…
باکنایه ها می سوزمــــــــــ…
به آدم هایی که مرا شکستند لبخند می زنمـــــــــ…
لبخندی تـــلخـــــــ….
خــــــــــداونــــــــــــــــــــدا…
می شود بگویی کجای این دنیـــــــــــــا جای من استــــــــ…
از تــــــــــــــو و دنـــیایی که آفـــــــــــ[!]
فقط در اعماق زمینـــــ اندازه یه قـــــــبر
فقط یک قبـــــــــــــــر…
در دور تـــــــــــرین نقطه جــــــهانــــ می خــــــــــــواهمـــــــــ
خــــــــدایـــــا خــــــسته ام خــــــستهـــــــ…
 

 

 

 

نیازم مبرم است / امشب

 

به یک جای دنج.. / یک قوری چای

 

و مردی که

 

از پس شنیدن حرف های در گوشی ام بر بیاید..

 

آنقدر که عضلاتش را

 

قالب ترس های موضعی ام کند

 

حواس تنـــــــهایی ام را پرت..

 

و فکرم را

 

آنقدر به حرف بگیرد

 

که فشار تشویش ها، درونم بیافتد..

 

 

 

دیـشـبــــــــــــ بــه ســیـگــــــــار گفتم:
خــــــــوش بـحــالـتـــــــــ
تو از من خوش بخت تری .
گفت: چـــــــــــرا ؟!
گفتم: تـــــــو آتش بر سر داری
و مــن بــر دل
تو باهر پـــــــکــی که بهت میزنند . . .
خـــــــــاکــسـتـــر میشی
و من با هر خــــــــــــاطـره ای که یـــــاد میارم آتــــیـش میگیرم . . .
تو دود میشی و یه بویی ازت تو هــوا میمونه
اما من زیر خـــــــــاک میرم و عـطـــرمـم باهام چال میشه !
تو تــــــمـوم میشی یه فـیــلـتـــر ازت بـاقی میمونه . . .
و از مـــنـــــــــــــــــ هــــیچـــــــــــــــــ . . .
دیدم دیگه بـویـی ازش نمیاد !
سرم و چرخوندم دیدم خــــــــامــوش شده !
گفتم: اینم آخـــــــــریش که تو باد و پـــکـــ به انـتـهــا میرسی
و من ســـــــالــهـاستــــــــــ که هنوز نـــرســیـــدم !!
نــــــــــــــــــرســــــــیدم . .
 

 

 

 

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم شهریور 1393ساعت 0:34 توسط عابد خلیلی |


آرامش 62

تمامیِ دلـــــــخوشی من... همین سکوت..و..تنهااییست.!!!..

قــــــلم..و..کاغذی..که سیاه مشق هایِ احساسم را تکلیف میکـــــُـــنَد و

......فنجانِ چایی .... که هــــــمدمِ شب هایِ ملتهبِ من است...

و سیگاری که از آتشِ درونم شــــــعله می کِشـــَــــد.. ...

شاید اندکی خاکستر کند .... ...داغ ِ درونم را

 

 

 

 


قصــه مــَن قصــه بــے قــَرآریــست...

اگــر هــَمه این هــآ برآی ایــن اســت کــه بــه من بفهــمآنے جــز تو کســے رآ نــَدآرَم...

حــَرفــے نیــست سکــوتــ مــے کــُنم...

فقــَط کمــے بــے حوصــله شُــده ام ... بآبــَت هــَر چیــز از تــو دَلیـــل مــے خوآهــَم...

این بــے قرآرے هآ رآ ببــَخش...

ایــن نآ آرآمــے هآ رآ هــَم

بــآز هم آرآم تکـــرآر مــے کــُنم...

 تــو هــَستــے...

 و تــآ تو هَستــے٬هــَمه چیــز مــے شَــود...

...خــُدآیــآ...

 از دلتـــَنگــے کــه بگـــُذریــم...

 ایــن روز هآ ...

 فقــــَط "تنهـــــآیست" کــه اتفآق مــے افتـــَد....

 

 

ته سیگارهایم تنهایی مرا پر کرده.
این روزها حسابی سر ریه هایم شلوغ است.
کام های پی در پی فرصت یک تنفس ازاد را از من گرفته

 

 

 

 

هـِـے غریبـــﮧ !


قیــآفت خیلـے آشنـآست

من و تو قبلا جـآیـے همـבیگرو نـבیـבیــم ؟

آهـآن... یــآבم اومـב

یــﮧ روزآیـے یــﮧ خاطره هـآیـے بـآ هم בآشتیم

یـآدمــﮧ اون موقع בم از عشق میزבے

هــﮧ ... انقـבر مــآت نگـ ـآم نکن

عشقت حسوבیش میشــﮧ !

בســتات ارزونــے خوבتــ

رآستــے قبل رفتنت : בیگـﮧ هیچ حسے بهت نـבآرم

בیگــﮧ وقتــے בیـבمت בلم نلرزیـב

خوآستم بـבونـے!

 

 

 

 

مي كشم     مي كشي      مي كشد

 

هر 3 مي كشيم..

 

او ناز تو را..

 

تو دست از من..

 

و من..

 

اين سيگار لعنتي من كجاس؟؟؟

 

 

گــآهــے لآزم اســت دَر لآ بــہ لآی زِنــدگــے اَت بگـــَردے...

بــَعــضـے از تــآریــخ هآ رآ بیـــرون بکــشے...

قــآب کـــُنے بــہ دیوآر قــَلبَت...

تــآ حِمــآقــَت هآیــَت رآ فــَرآموش نَکـــُنے.

تــآ یآدَت نَــرَود کــُجآے زندِگــے زَخــم خوردے و اِدآمــہ دآدے...

کــُجآے زندگــے قــَلبــَت رآ شِکــَستــَند...

کـــُجآے زِنــدِگــے بآختـــے...!

 

 

یه وقتایی ؛

یه حرفایی...،

چنان آتیشت میزنه... ،

که دوست داری فریاد بزنی ...

ولی نمیتونی !

دوست داری اشک بریزی،

ولی نمیتونی !

حتی دیگه نفس کشیدنم برات سخت میشه!

تمام وجودت میشه بغضی که نمیترکه،

به این میگن :

"درد بی درمون"

 

 

 

روزگار عوض شد...

مثل دفترهای قدیمی کاهی بودیم،
دو به دو با هم ...
هرکداممان را که می کندند،
آن یکی هم بیرون میزد از زندگی!

حالا سیمی مان کردند که با رفتن دیگری کک مان هم نگزد...!

 

 

 

و سکوت.. سکوت، سکوت..

باورم نیست که یک ماه به شنیدن صدایت مهمانم نکردی..

که یک ماه سراغی از من نگرفتی.

روزه ی سکوت میگیرم.همه جا !

تا زمانی که صدایم کنی

این روزه با شنیدن صدای تـــــو باز می شود..

فقط با شنیدن صدای تـــــــو.

و تمام!

 

 

 

سر هر کوچه ای که هستی بمان

شاید پیدایت کنم

 از انتها می آیم

انتهای انتها

 

 

 

شیر یا خط؟

دست بردار!

وقتی که روزگار.....روی تمام آرزوهایت خط قرمز کشیده است

دیگر چه فرقی می کند این سکه از کدام رو بنشیند؟!

اصلا هر دو روی سکه برای تو...

همین پیشانی ترک خورده .....برای من کافیست...

 

 

خرده شیشه های ذهن تو پاهایم رازخمی نمیکند

حرف های سرد تو مرا سرد نمیکند قصه های تو مرا خواب نمیکند

فاتحه ات را حرام این قبرستان بی گور نکن

 

 



                                    وقتـــــی خواب...

      برای فرار از "تنهـــــــایی" باشد...

                          یعـــــنی تمام شده ای .....

                                                   همــــــین...!!

 

 

  خــوب میدانــم . . .


     تقـدیــر را بهـانه کـرده انـد

 

     بـرای ِ نـرسیدن ِ من بـه تــو !

 

     بـاور کن هیـچ مـانعـی نیست ..

 

     فقــط بـه گــمانــم شـایـد ..

 

     هـنگام ِ نگارش ِ تقـدیــرمـان ؛

 

     خـــدا عـطسه کـــرده بــاشـد !

 

     همـین ..

 

     بـه صبــر کـه اعــتـقاد داری !؟

 

 

 

 

حالا که آمده ای

هی دست و دلم را نلرزان

هی دلواپسم نکن

اگر نمی مانی

بیابانهای بی باران......منتظرم هستند

 

 

 

بهش گفتــــــــــــــم دوستتــــــــــــــــــــــــــــــدارم!

 بـــــــــــــــــــــــــــــاور نکرد گفتــــــــــــــــــم تنهام نذار

تنهاـــــــــــــــــــــم گذاشت يه روز اومــــــــــــــــــــد پیشم!

 برام گل آورد!

 گریــــــــــــــــــه کــــــــرد گفت:پـــــــــــشیمونم!

 گفت:دوستـــتـــــــدارم!

 می خواستم

 بــــــــــــــغلش کنم بگم بخشیدمش

 بگم دوستتدارم امـــــــــــــــــــــــــــــا اون رفتو خیسی اشکاشو رو سنگ قبـــــــــــــــــــــــــرم جـــــــــــــــــــــــــا گذاشت

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم شهریور 1393ساعت 1:4 توسط عابد خلیلی |


آرامش61

گاهی شلوغی پیاده رو بهانه ی خوبیست ......

که دست های کسی را برای همیشه گم کنی

 درست در لحظه ای که تکه ای از دوستت دارم هنوزدر دهانت است 

آنوقت دیگرچه فرق می کند بر پیاده روهای خلوت

 همیشه باران ببارد یا دست هایت را به هر که نشان می دهی به جا نیاورد ؟

اوبا تمام رهگذران بی تفاوت از کنارت می گذرد

با تمام مسافران چمدان می بندد

و هر روز با اولین قطار صبح آنقدر دور می شودکه

 تمام مزارع قهوه هم نتوانندحرفی در دهان فنجان ها بگذارند .....

 
 
 
 
اين چرنديـ ـات كه می نويسم و كسی نمی خواندشــان ،

همه شان برای روز مبـ ـاداست ...

وقتــی بيايی ...

همه را پرت می كنــم جلويتـ ــ‌...!

تا بدانی چه گذشتــ

وقتی كه نــ ــبــ ــودی ....

 
 
 
 
شب خوابیدی تو تختت... هی غلت میخوری...بعد گوشیو بر میداری
 
مینویسی خوابم نمیبره...

سرد میشی...بغض میکنی!!!

میبینی هیچ کسو نداری که اینو واسش بفرسی...

تنهایی خیلی سخته...

و سخت تر از اون اینه که خودت بخوای تنها باشی تا کسی تنهات
 
نذاره و درد نکشی...
 
 
 
 
 
هـــــــــــــــــیس... ساکـــــــــــــــــــــــت...!
می آیند...! دل نوشت هایم تا سر انگشتانم ...!
حس فشردن کلیدها نیست...!
همه را از همان راه که آمده اند باز میگردانم...!
ذهنم به هم ریخته است چقدر...!
از همهمه ی حرف هایش که محبوس شده اند...!
هـــــــــــــــــیس... ساکـــــــــــــــــــــــت...!
به سلول هایتان بازگردید...! این دل بی رمق تر از آن است که بتواند بنویسد...!
 
 

از دلــــتنــــگی چیزی شـنیــده ای ؟؟
مثل این است که دســتت را با کــاغـذ بریده باشی!
زخمی نمــیـــزند،
خونی نمــیــریزد،
ولــــی . . . .
میــســوزاند؛
"عجـــیـــــــب میـســـوزانـد"....

 

آدمها گاهی اوقات گریه می کنند...
نه به خاطر اینکه ضعیف هستند..
بلکه به این خاطر که برای مدت طولانی قوی بوده اند....

 

 

اﻣﺸﺐ ﺻﺪﺍ ﺑﻪ ﺻﺪﺍﯾﻢ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺪ .....
ﺑﻐﻀﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ، ﺑﻪ ﺩﺍﺩﻡ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺪ !
ﺍﻣﺸﺐ ﺩﻟـــﻢ ﮔﺮﻓﺘــﻪ، ﻏﻤﻢ ﺑﯽ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺍﺳﺖ ...
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﭘﺎﯼِ ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺪ ....
ﻫﯽ ﺑﻐﺾ ﻣﯿﮑﻨﻢ .. ﺍﺷﮑﻢ ﺟﺎﺭﯼ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ ....
ﺍﯾﻦ ﺍﺷﮏ ﻫﻢ ، ﺑﻪ ﺩﺍﺩِ ﺣﺎﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺪ !
ﺍﯾﻦ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﯿﺸِﮑﻨﺪ، ﺧﻮﺭﺩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ...
ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﯼِ ﻫﺎﯼ ﻫﺎﯾﻢ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺪ ....

 

 

فکر میکنم
بعضی وقتا یه اتفاقایی، تو زندگیت میافته که باعث میشه،
دیگه اون آدمِ احمقِ سابق،
نباشی و این خیلی خوبه...

 

 

این روزا ...
من فقط یکمی خسته ام ...
بعضی مواقع فکر میکنم اونقدر دارم برایِ زندگی میجنگم ،
که وقتی برای زندگی کردن ندارم ...!

 

 

اصلا عیب نداره !!

عیب نداره که تنهایی ...

عیب نداره که دیگه زیر بارون بدون اون باید تنها خیس بشی ....

عیب نداره که شبا بدون شب بخیر عشقی که الان نداریش میخوابی ...

عیب نداره که جمله ی دوستت دارم رو دیگه نمیشنوی تا دلت یکم آروم بشه ...

عیب نداره که دلش دیگه برات تنگ نمیشه 

تا بفهمی هنوزم عاشقانه دوستت داره ...

عیب نداره که اگه خیانت دیدی و دم نزدی .....

یعنی نخواستی که هیچی بگی ....

عیب نداره اگه اونیکه بهت گفت تا آخرش باهاته

الان دیگه نیست تا ببینه چقدر تنها شدی و غم

تو دلت نشسته ...

اما مطمئن باش یه روزی

همونی که قدر تو رو ندونست یه روز توی حسرت داشتنت میسوزه

 

 

 

حوصله ام برفی ست!

با یک عالمه قندیل دلتنگی,

از گوشه های دلم آویزان!

آهای!

کافی ست ” کمی “ها  کنی که ” آب”شوم!…
 
 
 
 
 
 
هنوز نشده دوباره ببینمت !
 
اما مطمئنم این بار ..
 
دیگر نه از طپش قلبم♥ خبریست....
 
نه از خوشحالی کودکانه ام برای دیدنت
 
این بار نگاه می کنم....
 
 و زیر لب می گویم :
 
"خدارا شکر که سهمم از زنــدگی نبودی......
 
 
 
 

مشكے بـہ تـטּ كنيد 

عزا گرفتـہ ام ..

براے مرگ يكـ احسآس

احسآسے بـہ بزرگے يكـ غرور لـہ شده 

بـہ زير خیانت هاے يكـ عشق دروغيـטּ

اينجا ..

در خلوتگاه ايـטּ عشق 

صداے شيونهاے دردناكم 

صداے نفريـטּ هاے ايـטּ دل شكستـہ ام

روزے بـہ گوشت خواهد رسيد .. 

ايـטּ صدا را ..

دست سرسخت 

سرنوشـت بـہ گوشت مے رساند 

براے زجرهاے ايـטּ قلب سوختـہ ام 

براے هر نفس كـہ با مرگ كشيدم .. 

براے تكـ تكـ ثانيـہ هاے تنهايے ام 

و براے غرور شكستـہ ام .. 

ديدار بہ قيامت لعنتے ...

 

 

همــآنگونهـ كهـ آمدمـــ ،

از خيالت پـآكـــ ميشومـ ....

ـآرامــ‌.... بی صدا ... بی چراغ ...

قـــول ميدهمــ ذره ای رفتنـــم ،

آرامــش /سكوتت/ را برهمـــ نزند .....

 

 

 

از يهـ جـــایی بهـ بعــد ،

آدمـ ديگهـ دوست نداره هيچـــی 

درست بشهـ .....

آـدم دلش ميخـواد ،

همهـ چــی

/تمومـ بشـهـ/...

 

 

 

گـــاهــی اوقــات ،

احســآس ميكنــی 

 

واسهـ /هيچــی/ زندهـ ای .... !

 

هر چــی ميشينی و فكر ميكنــی 

 

ميبينـی /دليــلی/ واسهـ زندهـ موندن نداری ....

 

چنــد ساعت بهـ يه جــآ زل ميزنی

 

 و با خودت ميگــی :

 

/مــُردن چــی...؟ ارزش مُردن دارمــ ...؟! 

 

 

 

بــــرو ...!

ترس از هيـــچ چيز ندارم ...

 

وقتـــی يقين دارم 

 

بيشتـــر از من 

 

كســ‍ی / دوستت نخــواهــ♥د داشت .../

 

بيشتـــر از من كســـی

 

طاقت كـــم محلـــی هايت را نـــدارد ...!

 

بـــــــــرو ...

 

ترس برای چهـ...؟!

 

وقتـــی ميدانم يكـــ روز 

 

تــُف می اندازی به روی تمـــام آن هايــی كه به خاطرشـــان

 

من را از دست دادی ....

 

 

 

خيلــی سختــه 

ســراغ كسی و كهـ برات /عــزيـــزه/ بگيــرن

ندونــی چــی بگی ...

سرت و بندازی پاييـن...

ميــدونی /نيستش/

ولی بگی :

"خــوبهـ"...

 

 

 

 

يهـ وقتــايی هست 

 

كه هــی بيدار ميمونی ...

 

با خودت ميگی :

 

الانه كه اس بدهـ !

 

الانه كه زنگــ بزنهـ !

 

همين روال ادامهـ پيــدا ميكنه ...

 

تا وقتــ‍‍ی كه..

 

باورت بشـــه

 

/واقعــا رفتهـ .../

 

 

بــه همه چيــز عادت می كنيــم ...

به داشتــه ها و نداشتــه هايمان ...

 

خيلی طول نمی كِشد

 

جلوی آينه زل بزنی به خودت ،

 

موهايت را كـنــــار بزنی و با خودت بگويی :

 

"اصلا مگر داشتی اش ..؟!

 

مگــر از اول بود ؟!

 

كه بودن و نبودنش مهم باشــد....؟!"

 

 

 

یـه چیـــزی که هیچوقتـــــــ فکــــرشو نمیکــــردم بــــه این زودی بهـــــش برسم ..

این بـود که تو این سن بشینــــم گـَـه گُـداری نــاخود آگـاه

یــه نَــفَســــــایِ عمیقی از تــــــهِ دلــــم بکشـــم

کـه حــالا واســه کشیـدنشــون خیـلـــــــی زود بــــود؛

خیلــــــــــــــی ......!!!

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در دوشنبه دهم شهریور 1393ساعت 17:19 توسط عابد خلیلی |


آرامش 60

احساس میکنم
دستانم دیگر به قدر کافی جوان نیستند
نشان به آن نشان
که روز های خوب
آرام آرام
از کف دستانم سُر میخورند
و پرت می شوند به زمان های ماضی
احساس میکنم کمی از زندگی را کم آورده ام
مثلا از ازل تا آغاز را !
حالا هی تلقین کنم به خودم ماه و ستاره وآسمان و بهار را
روزی عاقبت همه چیز، پاییز خواهد شد
نه ؟ . . .
من وحشت دارم . . .
من که نمیخواستم بهار ، همیشه باشد
فقط میخواستم
گل سرخی که از دخترک سر چهار راه میخرم
تاآخر پاییز همان قدر قرمز بماند
فقط میخواستم دستانم به قدری جوان باشند
که حتی اگر پیر شدم
بوی روزهای خوب را لابلای روزهایم پخش کنند
همین
من . . . فعلا . . . میترسم . . .

 

 

 

علت بی خوابی ام..

را..

چگونه..

بگویم..

وقتی.. یاد.. تو.. از.. سقف.. اتاقم.. چکه.. میکند…

 

 

چـه بیــهـوده اختــراع شــد
سـَـم...
شکنـجه...
تیـــغ...
چـــوبه ی دار...
و امثــال اینـــهـــا !
وقتـی یـکـ خـــاطــره مـی تــوانــــد
نفست را بنـــد بیـــاورد...زمــین گیــرتــ کنــــد
تــو را بــه گـــریـه بینـــدازد...
خونت را بــه جـوشـ آورد ...

 

 

باید پاره کرد
سوزاند
به آتش کشید
برگه هایِ لجن گرفته یِ تقویمی
که یادش رفته است
تاریخِ برگشتِ تو را ثبت کند!

 

 

زنـدگــی انـگــار
تـمــام ِ صـبــرش را بـخـشـیـده اسـت بـه مـن !!
هـرچــه مـن صـبــوری میکـنـم
او بــا بـی صـبـری ِ تـمــام
هـول میزنــد
بـــرای ضـربــه بـعــد .... !

کـمـی خـسـتــگـی در کــن ، لـعـنـتـــی ...
خـیــالـت راحـت !!....
خـسـتـگــی ِ مــن
بـه ایـن زودی هــا دَر نـمـی شـود ...
 
 
 
 
آنها که دو ها را " یک "می کنند
شاید
ستمگرترینِ جهانیان اند...
و برای مجازات شان همین بس
که با "یکِ " دیگری
هـــــرگـــــز "دو " نمــــــی شــــونــــــد ....!
 
 
 

وقتی نیست نباید اشک بریزی...

باید بگذاری بغض ها روی هم جمع شوند و جمع شوند...

همین ها تو را میسازد...

سنگت میکند درست مثل خودش...

باید یادت باشد حالا که نیست اشک هایت را ندهی هر کسی پاک کند...

میدانی؟اخر هر کسی لیاقت تو و اشکهایت را ندارد....

 

 

آدمهايى هستند در زندگيتان؛
نمي گويم خوبند يا بد..
چگالى وجودشان بالاست...

افكار،
حرف زدن،
رفتار،
محبت داشتنشان
و هر جزئى از وجودشان امضادار است...

يادت نمي رود
"هستن هايشان را.."
بس كه حضورشان پر رنگ است و بسیار "خواستنى"...

ردپا حك مي كنند اينها روى دل و جانت...
بس كه بلدند "باشند"...

اين آدمها را، بايد قدر بدانى...
وگرنه دنيا پر است از آن ديگرهاى
بى امضايى كه شيب منحنى حضورشان، هميشه ثابت است..

 
 
 

می‌گوینــد:
بــاران کــه میزنــد ,
بــوی ” خــاک “بلنــد می‌شــود…

امــا …

اینجــا بــاران کــه میزنــد ;
بــوی ” خاطــره ” بلنــد میشــود …!

 
 
 
 
خیالت راحت باشد دیگر برای داشتنت پافشاری نمی کنم
 
نه دلتنگ صدایت می شوم و نه دلتنگ آغوشت
 
خیلی که دلم بگیرد گوشه ی اتاق می روم 
 
سیگاری روشن می کنم قاب عکست را برمی دارم
 
و خاطراتت را دود می کنم ...
 
راستش را بخواهی از یک جایی به بعد آدم کم می آورد
 
بُهت زده می شود وقتی می بیند زمین و زمان هم
 
ساز جدایی را می زنند ، 
 
از یک جایی به بعد دیگر حرف رفتن که می شود
 
دستش نمی لرزد ، زبانش هم به لُکنت نمی اُفتد
 
 
 
 
+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم مرداد 1393ساعت 10:6 توسط عابد خلیلی |


آرامش59

دِلْ تنگے اَم را با فاصلــہ مے نویسَمْـــ ...


تا شایدْ فاصلــہ اے بین دِلَمْـــ و تنگے بیُفـــتدْ ...

چــہ خیالــــِ خامے ... !

اینْ مَدار فاصلــہ مُـــوَربْ اَستْ ...

چندے کــہ بگذردْ ...

دوباره مے شَودْ : " تَــــــنْـــــــــگے ِ دِلْ
...

 

 


لــعـنـت بــه بعــضـی آهــنگــا 
بـــه بــعضی عــکس هـــا
بـــه بـــعـضی حـــرفــا
لــعـنـتـیا آدمـو میـبـرن بهــ روزایــی کــه 
واســه از بـیـن بــردنـش تــو ذهــنــت
ویـــرون شـــدی!!!
ســـوختــی و از نـــو ســاخـتـی
مــیـبـره بــه روزای دور
خـــیلـــی دور

 

 


گاهی...

 هیــــــچ نـــــدارم بــــرایـــت بنـــویـــسم،

 

خـــودت بـــایــد بــــاشــی ..

تـــــا ..

بــــبوســـمـت...!

 

 

 


ایــن بــار هــم کــه

تــاول پــاهــایــم خشــک شــود،

دوبــاره عاشقــت میشــوم!

دوبــاره راه مــی افتــم!

دوبــاره

گــم مــیشــوم . . .

 

 

 

خــُدایـآ …

بـَراے خآمـوشے شـَبــ هـاے انتـِظآرم

فـَقـَط یکـــ [ فـوتــ ] کآفیـωـتــ !

خـآموشـَم کـُטּ …!

خـَωـتـﮧ ام ...

 

 

 

 

 

 تو تنهاییت را "شعر"میکنی

من "دود"

دیگری "سکوت"

وشاید ...دختری در سرزمینم رو  بر گرداند و با گوشه روسری

اشکهایش را پاک کند !!!...

تنهایی تو کجا و تنهایی او کجا....

باز هم بگویید یک برابر یک است..

 

 

تــَرکــَت کَـــرده؟؟؟
شَــب هآ بـ ـه یآدَش گــــریه مـ ـی کـــُنی؟؟؟
نــ ـآرآحَــــت نَبـ ـآش...
یــه روز تــ ـو تَنهـــ ـآ آرزوی زنـــــدگـ ـیش مـ ـی شی
ایـ ـن بَدتـــــَرین انتـ ـقآمــــه!!!

 

 

 

بوے فـَـــراموشے گرفتــہ اَم ... 

رَنگــــِ تَنـــ ـهایے ...دلشــِکستــِگے ...

بُغــــض وَ خامـــ ـوشے ....چیزی نیستــــْ .... 

تآریــ ـخ مَصـــرَفم گذشتـــ ـہ اَستــــْـ !!

 

 

 

 

گــاهے خــیـــال مــے کــنــم

 


خــدا روےِ لــحــظـﮧهـــایــش قـــیــمـت گــذاشــتـــﮧ اســت ...

 


خــیــلــے از شــبهــا ارزانــےِ خـــودش !

 

امـــآ...

 

یــک شـبهـایــے هـســت

 

کــﮧ بــراے مــטּ زیــادے گــراטּ تــمــام مـے شـود!

 

 

 


یڪـــ روز خیلی‌ بد

رفتنم رآ ، برآے هَمیشـﮧ ، بآوَر خواهی ڪــــَرد

نآ اُمید خواهی شـ ــُد

وَ مـَن بــــَرآیـــَت چیزی خوآهم شُـ ـــد

مثل ِ یڪـــ خآطره ے دور

تلخ و شیرین وَلے‌ دور ... خیلے‌ دور . . .

 

 

امــروز بـــاورم شـــد...

تو خستـه تــر از آن بــودی کــه بفهمــی دوســتت داشتمـــ

از مــن کـــه گــذشتــه

امــا هـــرجا کــه هستی

خستــه نبــاشی.

 

 

بی خیال خیالت میشوم
و مـے سپـآرمت بہ دَسـت “او” !

امـآ چہ ڪنـمـ ڪہ “او” ،

فـقـط یـڪ ضَمـیر “سـوّم شـخص غایب” نیسـت …
“او” ڪســے اسـت ڪہ …

تـمام هـسـتـے ایـטּ اوّل شـخـص مـُخـاطـب حـاضرَت را…
بہ آتـش ڪشـیـده اسـت … !

 

 

به مَـن قـول بده

در تـمامِ سال ـهایے کــه باقے مانـده

تا ابـَد ….

مـُواظب خـودت باشے

دیگـر مَـن نـیستـم که یاد آوری ات کنم

 

 

شـآیــــנ روزﮮ נر گُــבֿر ِ زَمـــآלּ بـﮧ یـڪــנیگـر بـرسیــم ...

 آלּ روز مَـלּ اِشتبــــآه ِ گُـבֿشتـﮧ رآ تکـرآر نَـפֿـوآهـم کَـرב!

 تُـو رآ اَز נستـــ میـבهَـم ...

 اَمّـآ غُـرورم رآ نَــﮧ!

 

 


و باز هم تکرار ...
تکرار روزهای سرد ...
من , و دستی که نیست ...
بــرای گــرم کردن پنج انگشت ...
داروخانه ها هم , دیگر آتروپات ندارند ...
افسوس , خدا را شکر , نفسی هست , هااا ...
گرم می شود کمی , با دل یخ زده ام چه کنم , میدانی ؟ ...

 

 
 
مـَלּ کـِـْﮧ مـیدآنــَمْ ؛

اَز یآد خـوآهــَمْ رَفـتْ !!

پـیر مـےْ شــَوَمْـ ؛

وَ فــَرآمـوشْ مـےْ کـُنـَم خْـود رآ ...!!

مــَלּ مـُدّت هْـآستْ کـِـﮧ مـُردِه اَمـْ ....!

 

 

 

 

+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم مرداد 1393ساعت 23:3 توسط عابد خلیلی |


آرامش 58


خودم را به شادی تو فروختم
و حواسم نبود که
حواست به بهایِ من نیست
حال
خیالت را می فروشم تاخودم را پس بگیرم...

 

 


وقتی خسته ام
وقتی کلافم
وقتی دلتنگم
بشقاب ها را نمی شکنم
شیشه ها را نمی شکنم
غرورم را نمی شکنم
دلت را نمی شکنم
در این دل تنگی ها زورم به تنها چیزی که میرسد
این بغض لعنتی است که میشکنم . . .

 

 

بـ ـعـضے حـ ـرفـهـ ـا رو نـمـیـشـﮧ اسـ امـ اسـ کـرב

نـ ـمـیــ ـشـﮧ تـ ـو چـ ـت تـ ـایــپــ کـرב

نـمـیـشــ ــﮧ پـــ ـ ـ ـ ـاے تــلـفـ ـن گــفـتــ :

بـعـضے حـرفـهـا فـقـطـ واسـﮧ وقـتـیــﮧ کـﮧ اوטּ و بـغـلـشـ کرבے...

 

 

 


" فراموشت کرده ام "
دیگر پشت هیچ پنجره ای
در انتظارت نیستم
فقط شاید
بعدها با لبخندی تلخ 
یادت کنم

 

 

 

کنـارِ مـوج هاﮮ دریـ ـا بـ ه یاد تو قـدم میزدم
صداﮮ بلندﮮداشتن
ﻭلـﮯ خــــوب گوش میدادن بـ ه دلتنگـﮯ هام
اونجا پیشم نبودﮮ
اما یـادتــــ مثل همیشـ ه باهام بود
یه چنتا دونـ ه از اشکـ ـامـو
بـ ه یـاد تو به دریـ ـا دادم
کـ ه تا همیشـ ه باهاش باشـ ه
حالا منم
ازون دریایـﮯ کـ ه تو دوســـت دارﮮ
سهمـﮯ دارم

 

 

 

زندگے در اعماق عادت ها
هیچ فرقے با مرگ ندارد
ما مرده ایم
فقط معناے ِ مرگ را نمےدانیم

 

 

نشستم....
خسته شدم...
دیگر قایق نمیسازم...
پشت دریاها هر خبری که میخواهد باشد
 باشد....
وقتی از تو خبری نیست....
قایق میخواهم چه کار....؟؟
مرا همین جزیره کوچک تنهایی هایم بس است......!

 

 

 

غمگینــــم !
آنقدر که در مجاورتِ دریا هـــم
سراب مے بینم !
اگر نباشے ،
همیشه این َ م . . . !

 

 

 

تَفـ ـآوُتــ ـ رآ بِبـ ـین !
تــو اَز کِنـ ـارِ مَـ ـن بـی تَفــ ـآوُتــــ عبـــ ـور میـــکُنـی
وَ مـ ـَن وَقــ ـتی رَدِ پآیَتـــ رآ میبینَمـ بُغــض میکُنَمـ...!!! 

 

 

 

خوبـ گـــوشـ کــטּ 

مــטּ...

یـــآב گرفــتــﮧ امـ همــﮧ چیــز را ببیــنمـ،

امـــآ چشمـــآنمـ رآ ببـــنــבمـ

آنقـــבر کـــﮧ حتـــﮯ خوבمـ همـ بـــاور کــرבهـ امـ 

کـــﮧ [کـــورمـ
]

پـــسـ تو راحـــت بــــآشـ ...!

 

 

 

 
گــآهی دِلــَت نــِمیخوآهــَد . . .؛

دیــروز رآ بِه یآد بــیآوَری . . .؛

اَنگــیزه ای بــَرایِ فــَردآ هـَم نــَدآری . . .!!!
...
وَ حآل هــَم کِه . . .؛

گآهی فــَقــَط دِلــَت میخوآهــَد . . .؛

زآنوهایــَت را تــَنگ دَر آغوش بــِگیری . . .؛

وَ گوشــِه ای اَز گوشــِه تــَرین گوشـِه ای کِه می شــِنآسی . . .؛

بــِنـِشینی وَ فــَقــَط نــِگآه کــُنی . . .!!!

گآهی دِلگــیری. . . ؛

شآیــَد اَز خودَت . . .؛

شآیــَد....

 

 

 

راست میگویند..

 دوران جنگ نرم است...

 نیازی به سلاح گرم وسرد نیست ...

کافیست قهر کنی...

 درجا مرده ام...

 

 

 

 

تمام حرف هایم را به حراج گذاشته ام ...

اگر قرار باشد قلب تو آن ها را نخرد

به کمترین بها

حراج میزنم تمام کلماتم را ...

اینگونه است

که این روزها

شعرهایم بر سر زبان

هر بی سر و پایی جاری است .....

 

 

 این روزا خیلی تنهام، خیلی داغونم

هست کسی که مثل من دلش 

نه برای کسی، 

نه برای عشقی، 

نه برای جایی… 

نه برای چیزی! 

بلکه دلش برای خودش تنگ شده… 

برای خود خودش!؟ 

 

 

 

امروز یـک نـَفـَر بـﮧ چـشمـاטּ گـوב اِفـتـآבه اَم


رَنـگ پـَریـבه اَم و لـَبهـاے سـِفـیـבم

تـوَجـُﮧ ڪرב ..

گـُفتـَم فـَقـَط یـڪم פֿـستـﮧ اَم


گـُذَشتـ ..!

امــا نمـےבآنستـ ـهـَمـیـטּ" یـڪم "

چـﮧ عـُمـق زیـاבے בارב

 

 

 

سیگار هایم؛ بوی خون گرفته این روزها...

رگ هایم؛ بوی دود...

لب هایم آلزایمر گرفته و لبخند را فراموش کرده است

سیگار را میشناسد و بس...

همین نزدیکی بود

کجاست فندک شکسته ی من ؟

 

 

 

 

آدمــ هـــــا یـــــــک بــار عمیــــــــــــقــا عـــــاشـــــق مـــی شــــــــونــــد

چــــــــونـــــ فقـــــط 
یـــــــک بــــار نــــمی تــــــرسنـــــــــد کـــــــــه هـــمه چــــــــیز خــــــود را از دســـــــــــت بدهــند

امــــــا بعــــداز همــــان یـــــــک بــــار,

تــــــــرس هـــا آنقـــــــــدر عمیــــــــق می شــــــــــــوند

کــــــــه عشـــــــق دیـــــــــگر دور می ایــــــســتد
 
 
 
 

 

+ نوشته شده در سه شنبه هفتم مرداد 1393ساعت 17:48 توسط عابد خلیلی |