جملات احساسی و سنگین

این وبلاگ رو تقدیم تمامی دوستانم می کنم که خیلی دوستشون دارم.(به ویژه کسانی که باعث آرامش من میشن)

آرامش 62

تمامیِ دلـــــــخوشی من... همین سکوت..و..تنهااییست.!!!..

قــــــلم..و..کاغذی..که سیاه مشق هایِ احساسم را تکلیف میکـــــُـــنَد و

......فنجانِ چایی .... که هــــــمدمِ شب هایِ ملتهبِ من است...

و سیگاری که از آتشِ درونم شــــــعله می کِشـــَــــد.. ...

شاید اندکی خاکستر کند .... ...داغ ِ درونم را

 

 

 

 


قصــه مــَن قصــه بــے قــَرآریــست...

اگــر هــَمه این هــآ برآی ایــن اســت کــه بــه من بفهــمآنے جــز تو کســے رآ نــَدآرَم...

حــَرفــے نیــست سکــوتــ مــے کــُنم...

فقــَط کمــے بــے حوصــله شُــده ام ... بآبــَت هــَر چیــز از تــو دَلیـــل مــے خوآهــَم...

این بــے قرآرے هآ رآ ببــَخش...

ایــن نآ آرآمــے هآ رآ هــَم

بــآز هم آرآم تکـــرآر مــے کــُنم...

 تــو هــَستــے...

 و تــآ تو هَستــے٬هــَمه چیــز مــے شَــود...

...خــُدآیــآ...

 از دلتـــَنگــے کــه بگـــُذریــم...

 ایــن روز هآ ...

 فقــــَط "تنهـــــآیست" کــه اتفآق مــے افتـــَد....

 

 

ته سیگارهایم تنهایی مرا پر کرده.
این روزها حسابی سر ریه هایم شلوغ است.
کام های پی در پی فرصت یک تنفس ازاد را از من گرفته

 

 

 

 

هـِـے غریبـــﮧ !


قیــآفت خیلـے آشنـآست

من و تو قبلا جـآیـے همـבیگرو نـבیـבیــم ؟

آهـآن... یــآבم اومـב

یــﮧ روزآیـے یــﮧ خاطره هـآیـے بـآ هم בآشتیم

یـآدمــﮧ اون موقع בم از عشق میزבے

هــﮧ ... انقـבر مــآت نگـ ـآم نکن

عشقت حسوבیش میشــﮧ !

בســتات ارزونــے خوבتــ

رآستــے قبل رفتنت : בیگـﮧ هیچ حسے بهت نـבآرم

בیگــﮧ وقتــے בیـבمت בلم نلرزیـב

خوآستم بـבونـے!

 

 

 

 

مي كشم     مي كشي      مي كشد

 

هر 3 مي كشيم..

 

او ناز تو را..

 

تو دست از من..

 

و من..

 

اين سيگار لعنتي من كجاس؟؟؟

 

 

گــآهــے لآزم اســت دَر لآ بــہ لآی زِنــدگــے اَت بگـــَردے...

بــَعــضـے از تــآریــخ هآ رآ بیـــرون بکــشے...

قــآب کـــُنے بــہ دیوآر قــَلبَت...

تــآ حِمــآقــَت هآیــَت رآ فــَرآموش نَکـــُنے.

تــآ یآدَت نَــرَود کــُجآے زندِگــے زَخــم خوردے و اِدآمــہ دآدے...

کــُجآے زندگــے قــَلبــَت رآ شِکــَستــَند...

کـــُجآے زِنــدِگــے بآختـــے...!

 

 

یه وقتایی ؛

یه حرفایی...،

چنان آتیشت میزنه... ،

که دوست داری فریاد بزنی ...

ولی نمیتونی !

دوست داری اشک بریزی،

ولی نمیتونی !

حتی دیگه نفس کشیدنم برات سخت میشه!

تمام وجودت میشه بغضی که نمیترکه،

به این میگن :

"درد بی درمون"

 

 

 

روزگار عوض شد...

مثل دفترهای قدیمی کاهی بودیم،
دو به دو با هم ...
هرکداممان را که می کندند،
آن یکی هم بیرون میزد از زندگی!

حالا سیمی مان کردند که با رفتن دیگری کک مان هم نگزد...!

 

 

 

و سکوت.. سکوت، سکوت..

باورم نیست که یک ماه به شنیدن صدایت مهمانم نکردی..

که یک ماه سراغی از من نگرفتی.

روزه ی سکوت میگیرم.همه جا !

تا زمانی که صدایم کنی

این روزه با شنیدن صدای تـــــو باز می شود..

فقط با شنیدن صدای تـــــــو.

و تمام!

 

 

 

سر هر کوچه ای که هستی بمان

شاید پیدایت کنم

 از انتها می آیم

انتهای انتها

 

 

 

شیر یا خط؟

دست بردار!

وقتی که روزگار.....روی تمام آرزوهایت خط قرمز کشیده است

دیگر چه فرقی می کند این سکه از کدام رو بنشیند؟!

اصلا هر دو روی سکه برای تو...

همین پیشانی ترک خورده .....برای من کافیست...

 

 

خرده شیشه های ذهن تو پاهایم رازخمی نمیکند

حرف های سرد تو مرا سرد نمیکند قصه های تو مرا خواب نمیکند

فاتحه ات را حرام این قبرستان بی گور نکن

 

 



                                    وقتـــــی خواب...

      برای فرار از "تنهـــــــایی" باشد...

                          یعـــــنی تمام شده ای .....

                                                   همــــــین...!!

 

 

  خــوب میدانــم . . .


     تقـدیــر را بهـانه کـرده انـد

 

     بـرای ِ نـرسیدن ِ من بـه تــو !

 

     بـاور کن هیـچ مـانعـی نیست ..

 

     فقــط بـه گــمانــم شـایـد ..

 

     هـنگام ِ نگارش ِ تقـدیــرمـان ؛

 

     خـــدا عـطسه کـــرده بــاشـد !

 

     همـین ..

 

     بـه صبــر کـه اعــتـقاد داری !؟

 

 

 

 

حالا که آمده ای

هی دست و دلم را نلرزان

هی دلواپسم نکن

اگر نمی مانی

بیابانهای بی باران......منتظرم هستند

 

 

 

بهش گفتــــــــــــــم دوستتــــــــــــــــــــــــــــــدارم!

 بـــــــــــــــــــــــــــــاور نکرد گفتــــــــــــــــــم تنهام نذار

تنهاـــــــــــــــــــــم گذاشت يه روز اومــــــــــــــــــــد پیشم!

 برام گل آورد!

 گریــــــــــــــــــه کــــــــرد گفت:پـــــــــــشیمونم!

 گفت:دوستـــتـــــــدارم!

 می خواستم

 بــــــــــــــغلش کنم بگم بخشیدمش

 بگم دوستتدارم امـــــــــــــــــــــــــــــا اون رفتو خیسی اشکاشو رو سنگ قبـــــــــــــــــــــــــرم جـــــــــــــــــــــــــا گذاشت

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم شهریور 1393ساعت 1:4 توسط عابد خلیلی |


آرامش61

گاهی شلوغی پیاده رو بهانه ی خوبیست ......

که دست های کسی را برای همیشه گم کنی

 درست در لحظه ای که تکه ای از دوستت دارم هنوزدر دهانت است 

آنوقت دیگرچه فرق می کند بر پیاده روهای خلوت

 همیشه باران ببارد یا دست هایت را به هر که نشان می دهی به جا نیاورد ؟

اوبا تمام رهگذران بی تفاوت از کنارت می گذرد

با تمام مسافران چمدان می بندد

و هر روز با اولین قطار صبح آنقدر دور می شودکه

 تمام مزارع قهوه هم نتوانندحرفی در دهان فنجان ها بگذارند .....

 
 
 
 
اين چرنديـ ـات كه می نويسم و كسی نمی خواندشــان ،

همه شان برای روز مبـ ـاداست ...

وقتــی بيايی ...

همه را پرت می كنــم جلويتـ ــ‌...!

تا بدانی چه گذشتــ

وقتی كه نــ ــبــ ــودی ....

 
 
 
 
شب خوابیدی تو تختت... هی غلت میخوری...بعد گوشیو بر میداری
 
مینویسی خوابم نمیبره...

سرد میشی...بغض میکنی!!!

میبینی هیچ کسو نداری که اینو واسش بفرسی...

تنهایی خیلی سخته...

و سخت تر از اون اینه که خودت بخوای تنها باشی تا کسی تنهات
 
نذاره و درد نکشی...
 
 
 
 
 
هـــــــــــــــــیس... ساکـــــــــــــــــــــــت...!
می آیند...! دل نوشت هایم تا سر انگشتانم ...!
حس فشردن کلیدها نیست...!
همه را از همان راه که آمده اند باز میگردانم...!
ذهنم به هم ریخته است چقدر...!
از همهمه ی حرف هایش که محبوس شده اند...!
هـــــــــــــــــیس... ساکـــــــــــــــــــــــت...!
به سلول هایتان بازگردید...! این دل بی رمق تر از آن است که بتواند بنویسد...!
 
 

از دلــــتنــــگی چیزی شـنیــده ای ؟؟
مثل این است که دســتت را با کــاغـذ بریده باشی!
زخمی نمــیـــزند،
خونی نمــیــریزد،
ولــــی . . . .
میــســوزاند؛
"عجـــیـــــــب میـســـوزانـد"....

 

آدمها گاهی اوقات گریه می کنند...
نه به خاطر اینکه ضعیف هستند..
بلکه به این خاطر که برای مدت طولانی قوی بوده اند....

 

 

اﻣﺸﺐ ﺻﺪﺍ ﺑﻪ ﺻﺪﺍﯾﻢ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺪ .....
ﺑﻐﻀﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ، ﺑﻪ ﺩﺍﺩﻡ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺪ !
ﺍﻣﺸﺐ ﺩﻟـــﻢ ﮔﺮﻓﺘــﻪ، ﻏﻤﻢ ﺑﯽ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺍﺳﺖ ...
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﭘﺎﯼِ ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺪ ....
ﻫﯽ ﺑﻐﺾ ﻣﯿﮑﻨﻢ .. ﺍﺷﮑﻢ ﺟﺎﺭﯼ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ ....
ﺍﯾﻦ ﺍﺷﮏ ﻫﻢ ، ﺑﻪ ﺩﺍﺩِ ﺣﺎﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺪ !
ﺍﯾﻦ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﯿﺸِﮑﻨﺪ، ﺧﻮﺭﺩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ...
ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﯼِ ﻫﺎﯼ ﻫﺎﯾﻢ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺪ ....

 

 

فکر میکنم
بعضی وقتا یه اتفاقایی، تو زندگیت میافته که باعث میشه،
دیگه اون آدمِ احمقِ سابق،
نباشی و این خیلی خوبه...

 

 

این روزا ...
من فقط یکمی خسته ام ...
بعضی مواقع فکر میکنم اونقدر دارم برایِ زندگی میجنگم ،
که وقتی برای زندگی کردن ندارم ...!

 

 

اصلا عیب نداره !!

عیب نداره که تنهایی ...

عیب نداره که دیگه زیر بارون بدون اون باید تنها خیس بشی ....

عیب نداره که شبا بدون شب بخیر عشقی که الان نداریش میخوابی ...

عیب نداره که جمله ی دوستت دارم رو دیگه نمیشنوی تا دلت یکم آروم بشه ...

عیب نداره که دلش دیگه برات تنگ نمیشه 

تا بفهمی هنوزم عاشقانه دوستت داره ...

عیب نداره که اگه خیانت دیدی و دم نزدی .....

یعنی نخواستی که هیچی بگی ....

عیب نداره اگه اونیکه بهت گفت تا آخرش باهاته

الان دیگه نیست تا ببینه چقدر تنها شدی و غم

تو دلت نشسته ...

اما مطمئن باش یه روزی

همونی که قدر تو رو ندونست یه روز توی حسرت داشتنت میسوزه

 

 

 

حوصله ام برفی ست!

با یک عالمه قندیل دلتنگی,

از گوشه های دلم آویزان!

آهای!

کافی ست ” کمی “ها  کنی که ” آب”شوم!…
 
 
 
 
 
 
هنوز نشده دوباره ببینمت !
 
اما مطمئنم این بار ..
 
دیگر نه از طپش قلبم♥ خبریست....
 
نه از خوشحالی کودکانه ام برای دیدنت
 
این بار نگاه می کنم....
 
 و زیر لب می گویم :
 
"خدارا شکر که سهمم از زنــدگی نبودی......
 
 
 
 

مشكے بـہ تـטּ كنيد 

عزا گرفتـہ ام ..

براے مرگ يكـ احسآس

احسآسے بـہ بزرگے يكـ غرور لـہ شده 

بـہ زير خیانت هاے يكـ عشق دروغيـטּ

اينجا ..

در خلوتگاه ايـטּ عشق 

صداے شيونهاے دردناكم 

صداے نفريـטּ هاے ايـטּ دل شكستـہ ام

روزے بـہ گوشت خواهد رسيد .. 

ايـטּ صدا را ..

دست سرسخت 

سرنوشـت بـہ گوشت مے رساند 

براے زجرهاے ايـטּ قلب سوختـہ ام 

براے هر نفس كـہ با مرگ كشيدم .. 

براے تكـ تكـ ثانيـہ هاے تنهايے ام 

و براے غرور شكستـہ ام .. 

ديدار بہ قيامت لعنتے ...

 

 

همــآنگونهـ كهـ آمدمـــ ،

از خيالت پـآكـــ ميشومـ ....

ـآرامــ‌.... بی صدا ... بی چراغ ...

قـــول ميدهمــ ذره ای رفتنـــم ،

آرامــش /سكوتت/ را برهمـــ نزند .....

 

 

 

از يهـ جـــایی بهـ بعــد ،

آدمـ ديگهـ دوست نداره هيچـــی 

درست بشهـ .....

آـدم دلش ميخـواد ،

همهـ چــی

/تمومـ بشـهـ/...

 

 

 

گـــاهــی اوقــات ،

احســآس ميكنــی 

 

واسهـ /هيچــی/ زندهـ ای .... !

 

هر چــی ميشينی و فكر ميكنــی 

 

ميبينـی /دليــلی/ واسهـ زندهـ موندن نداری ....

 

چنــد ساعت بهـ يه جــآ زل ميزنی

 

 و با خودت ميگــی :

 

/مــُردن چــی...؟ ارزش مُردن دارمــ ...؟! 

 

 

 

بــــرو ...!

ترس از هيـــچ چيز ندارم ...

 

وقتـــی يقين دارم 

 

بيشتـــر از من 

 

كســ‍ی / دوستت نخــواهــ♥د داشت .../

 

بيشتـــر از من كســـی

 

طاقت كـــم محلـــی هايت را نـــدارد ...!

 

بـــــــــرو ...

 

ترس برای چهـ...؟!

 

وقتـــی ميدانم يكـــ روز 

 

تــُف می اندازی به روی تمـــام آن هايــی كه به خاطرشـــان

 

من را از دست دادی ....

 

 

 

خيلــی سختــه 

ســراغ كسی و كهـ برات /عــزيـــزه/ بگيــرن

ندونــی چــی بگی ...

سرت و بندازی پاييـن...

ميــدونی /نيستش/

ولی بگی :

"خــوبهـ"...

 

 

 

 

يهـ وقتــايی هست 

 

كه هــی بيدار ميمونی ...

 

با خودت ميگی :

 

الانه كه اس بدهـ !

 

الانه كه زنگــ بزنهـ !

 

همين روال ادامهـ پيــدا ميكنه ...

 

تا وقتــ‍‍ی كه..

 

باورت بشـــه

 

/واقعــا رفتهـ .../

 

 

بــه همه چيــز عادت می كنيــم ...

به داشتــه ها و نداشتــه هايمان ...

 

خيلی طول نمی كِشد

 

جلوی آينه زل بزنی به خودت ،

 

موهايت را كـنــــار بزنی و با خودت بگويی :

 

"اصلا مگر داشتی اش ..؟!

 

مگــر از اول بود ؟!

 

كه بودن و نبودنش مهم باشــد....؟!"

 

 

 

یـه چیـــزی که هیچوقتـــــــ فکــــرشو نمیکــــردم بــــه این زودی بهـــــش برسم ..

این بـود که تو این سن بشینــــم گـَـه گُـداری نــاخود آگـاه

یــه نَــفَســــــایِ عمیقی از تــــــهِ دلــــم بکشـــم

کـه حــالا واســه کشیـدنشــون خیـلـــــــی زود بــــود؛

خیلــــــــــــــی ......!!!

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در دوشنبه دهم شهریور 1393ساعت 17:19 توسط عابد خلیلی |


آرامش 60

احساس میکنم
دستانم دیگر به قدر کافی جوان نیستند
نشان به آن نشان
که روز های خوب
آرام آرام
از کف دستانم سُر میخورند
و پرت می شوند به زمان های ماضی
احساس میکنم کمی از زندگی را کم آورده ام
مثلا از ازل تا آغاز را !
حالا هی تلقین کنم به خودم ماه و ستاره وآسمان و بهار را
روزی عاقبت همه چیز، پاییز خواهد شد
نه ؟ . . .
من وحشت دارم . . .
من که نمیخواستم بهار ، همیشه باشد
فقط میخواستم
گل سرخی که از دخترک سر چهار راه میخرم
تاآخر پاییز همان قدر قرمز بماند
فقط میخواستم دستانم به قدری جوان باشند
که حتی اگر پیر شدم
بوی روزهای خوب را لابلای روزهایم پخش کنند
همین
من . . . فعلا . . . میترسم . . .

 

 

 

علت بی خوابی ام..

را..

چگونه..

بگویم..

وقتی.. یاد.. تو.. از.. سقف.. اتاقم.. چکه.. میکند…

 

 

چـه بیــهـوده اختــراع شــد
سـَـم...
شکنـجه...
تیـــغ...
چـــوبه ی دار...
و امثــال اینـــهـــا !
وقتـی یـکـ خـــاطــره مـی تــوانــــد
نفست را بنـــد بیـــاورد...زمــین گیــرتــ کنــــد
تــو را بــه گـــریـه بینـــدازد...
خونت را بــه جـوشـ آورد ...

 

 

باید پاره کرد
سوزاند
به آتش کشید
برگه هایِ لجن گرفته یِ تقویمی
که یادش رفته است
تاریخِ برگشتِ تو را ثبت کند!

 

 

زنـدگــی انـگــار
تـمــام ِ صـبــرش را بـخـشـیـده اسـت بـه مـن !!
هـرچــه مـن صـبــوری میکـنـم
او بــا بـی صـبـری ِ تـمــام
هـول میزنــد
بـــرای ضـربــه بـعــد .... !

کـمـی خـسـتــگـی در کــن ، لـعـنـتـــی ...
خـیــالـت راحـت !!....
خـسـتـگــی ِ مــن
بـه ایـن زودی هــا دَر نـمـی شـود ...
 
 
 
 
آنها که دو ها را " یک "می کنند
شاید
ستمگرترینِ جهانیان اند...
و برای مجازات شان همین بس
که با "یکِ " دیگری
هـــــرگـــــز "دو " نمــــــی شــــونــــــد ....!
 
 
 

وقتی نیست نباید اشک بریزی...

باید بگذاری بغض ها روی هم جمع شوند و جمع شوند...

همین ها تو را میسازد...

سنگت میکند درست مثل خودش...

باید یادت باشد حالا که نیست اشک هایت را ندهی هر کسی پاک کند...

میدانی؟اخر هر کسی لیاقت تو و اشکهایت را ندارد....

 

 

آدمهايى هستند در زندگيتان؛
نمي گويم خوبند يا بد..
چگالى وجودشان بالاست...

افكار،
حرف زدن،
رفتار،
محبت داشتنشان
و هر جزئى از وجودشان امضادار است...

يادت نمي رود
"هستن هايشان را.."
بس كه حضورشان پر رنگ است و بسیار "خواستنى"...

ردپا حك مي كنند اينها روى دل و جانت...
بس كه بلدند "باشند"...

اين آدمها را، بايد قدر بدانى...
وگرنه دنيا پر است از آن ديگرهاى
بى امضايى كه شيب منحنى حضورشان، هميشه ثابت است..

 
 
 

می‌گوینــد:
بــاران کــه میزنــد ,
بــوی ” خــاک “بلنــد می‌شــود…

امــا …

اینجــا بــاران کــه میزنــد ;
بــوی ” خاطــره ” بلنــد میشــود …!

 
 
 
 
خیالت راحت باشد دیگر برای داشتنت پافشاری نمی کنم
 
نه دلتنگ صدایت می شوم و نه دلتنگ آغوشت
 
خیلی که دلم بگیرد گوشه ی اتاق می روم 
 
سیگاری روشن می کنم قاب عکست را برمی دارم
 
و خاطراتت را دود می کنم ...
 
راستش را بخواهی از یک جایی به بعد آدم کم می آورد
 
بُهت زده می شود وقتی می بیند زمین و زمان هم
 
ساز جدایی را می زنند ، 
 
از یک جایی به بعد دیگر حرف رفتن که می شود
 
دستش نمی لرزد ، زبانش هم به لُکنت نمی اُفتد
 
 
 
 
+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم مرداد 1393ساعت 10:6 توسط عابد خلیلی |


آرامش59

دِلْ تنگے اَم را با فاصلــہ مے نویسَمْـــ ...


تا شایدْ فاصلــہ اے بین دِلَمْـــ و تنگے بیُفـــتدْ ...

چــہ خیالــــِ خامے ... !

اینْ مَدار فاصلــہ مُـــوَربْ اَستْ ...

چندے کــہ بگذردْ ...

دوباره مے شَودْ : " تَــــــنْـــــــــگے ِ دِلْ
...

 

 


لــعـنـت بــه بعــضـی آهــنگــا 
بـــه بــعضی عــکس هـــا
بـــه بـــعـضی حـــرفــا
لــعـنـتـیا آدمـو میـبـرن بهــ روزایــی کــه 
واســه از بـیـن بــردنـش تــو ذهــنــت
ویـــرون شـــدی!!!
ســـوختــی و از نـــو ســاخـتـی
مــیـبـره بــه روزای دور
خـــیلـــی دور

 

 


گاهی...

 هیــــــچ نـــــدارم بــــرایـــت بنـــویـــسم،

 

خـــودت بـــایــد بــــاشــی ..

تـــــا ..

بــــبوســـمـت...!

 

 

 


ایــن بــار هــم کــه

تــاول پــاهــایــم خشــک شــود،

دوبــاره عاشقــت میشــوم!

دوبــاره راه مــی افتــم!

دوبــاره

گــم مــیشــوم . . .

 

 

 

خــُدایـآ …

بـَراے خآمـوشے شـَبــ هـاے انتـِظآرم

فـَقـَط یکـــ [ فـوتــ ] کآفیـωـتــ !

خـآموشـَم کـُטּ …!

خـَωـتـﮧ ام ...

 

 

 

 

 

 تو تنهاییت را "شعر"میکنی

من "دود"

دیگری "سکوت"

وشاید ...دختری در سرزمینم رو  بر گرداند و با گوشه روسری

اشکهایش را پاک کند !!!...

تنهایی تو کجا و تنهایی او کجا....

باز هم بگویید یک برابر یک است..

 

 

تــَرکــَت کَـــرده؟؟؟
شَــب هآ بـ ـه یآدَش گــــریه مـ ـی کـــُنی؟؟؟
نــ ـآرآحَــــت نَبـ ـآش...
یــه روز تــ ـو تَنهـــ ـآ آرزوی زنـــــدگـ ـیش مـ ـی شی
ایـ ـن بَدتـــــَرین انتـ ـقآمــــه!!!

 

 

 

بوے فـَـــراموشے گرفتــہ اَم ... 

رَنگــــِ تَنـــ ـهایے ...دلشــِکستــِگے ...

بُغــــض وَ خامـــ ـوشے ....چیزی نیستــــْ .... 

تآریــ ـخ مَصـــرَفم گذشتـــ ـہ اَستــــْـ !!

 

 

 

 

گــاهے خــیـــال مــے کــنــم

 


خــدا روےِ لــحــظـﮧهـــایــش قـــیــمـت گــذاشــتـــﮧ اســت ...

 


خــیــلــے از شــبهــا ارزانــےِ خـــودش !

 

امـــآ...

 

یــک شـبهـایــے هـســت

 

کــﮧ بــراے مــטּ زیــادے گــراטּ تــمــام مـے شـود!

 

 

 


یڪـــ روز خیلی‌ بد

رفتنم رآ ، برآے هَمیشـﮧ ، بآوَر خواهی ڪــــَرد

نآ اُمید خواهی شـ ــُد

وَ مـَن بــــَرآیـــَت چیزی خوآهم شُـ ـــد

مثل ِ یڪـــ خآطره ے دور

تلخ و شیرین وَلے‌ دور ... خیلے‌ دور . . .

 

 

امــروز بـــاورم شـــد...

تو خستـه تــر از آن بــودی کــه بفهمــی دوســتت داشتمـــ

از مــن کـــه گــذشتــه

امــا هـــرجا کــه هستی

خستــه نبــاشی.

 

 

بی خیال خیالت میشوم
و مـے سپـآرمت بہ دَسـت “او” !

امـآ چہ ڪنـمـ ڪہ “او” ،

فـقـط یـڪ ضَمـیر “سـوّم شـخص غایب” نیسـت …
“او” ڪســے اسـت ڪہ …

تـمام هـسـتـے ایـטּ اوّل شـخـص مـُخـاطـب حـاضرَت را…
بہ آتـش ڪشـیـده اسـت … !

 

 

به مَـن قـول بده

در تـمامِ سال ـهایے کــه باقے مانـده

تا ابـَد ….

مـُواظب خـودت باشے

دیگـر مَـن نـیستـم که یاد آوری ات کنم

 

 

شـآیــــנ روزﮮ נر گُــבֿر ِ زَمـــآלּ بـﮧ یـڪــנیگـر بـرسیــم ...

 آלּ روز مَـלּ اِشتبــــآه ِ گُـבֿشتـﮧ رآ تکـرآر نَـפֿـوآهـم کَـرב!

 تُـو رآ اَز נستـــ میـבهَـم ...

 اَمّـآ غُـرورم رآ نَــﮧ!

 

 


و باز هم تکرار ...
تکرار روزهای سرد ...
من , و دستی که نیست ...
بــرای گــرم کردن پنج انگشت ...
داروخانه ها هم , دیگر آتروپات ندارند ...
افسوس , خدا را شکر , نفسی هست , هااا ...
گرم می شود کمی , با دل یخ زده ام چه کنم , میدانی ؟ ...

 

 
 
مـَלּ کـِـْﮧ مـیدآنــَمْ ؛

اَز یآد خـوآهــَمْ رَفـتْ !!

پـیر مـےْ شــَوَمْـ ؛

وَ فــَرآمـوشْ مـےْ کـُنـَم خْـود رآ ...!!

مــَלּ مـُدّت هْـآستْ کـِـﮧ مـُردِه اَمـْ ....!

 

 

 

 

+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم مرداد 1393ساعت 23:3 توسط عابد خلیلی |


آرامش 58


خودم را به شادی تو فروختم
و حواسم نبود که
حواست به بهایِ من نیست
حال
خیالت را می فروشم تاخودم را پس بگیرم...

 

 


وقتی خسته ام
وقتی کلافم
وقتی دلتنگم
بشقاب ها را نمی شکنم
شیشه ها را نمی شکنم
غرورم را نمی شکنم
دلت را نمی شکنم
در این دل تنگی ها زورم به تنها چیزی که میرسد
این بغض لعنتی است که میشکنم . . .

 

 

بـ ـعـضے حـ ـرفـهـ ـا رو نـمـیـشـﮧ اسـ امـ اسـ کـرב

نـ ـمـیــ ـشـﮧ تـ ـو چـ ـت تـ ـایــپــ کـرב

نـمـیـشــ ــﮧ پـــ ـ ـ ـ ـاے تــلـفـ ـن گــفـتــ :

بـعـضے حـرفـهـا فـقـطـ واسـﮧ وقـتـیــﮧ کـﮧ اوטּ و بـغـلـشـ کرבے...

 

 

 


" فراموشت کرده ام "
دیگر پشت هیچ پنجره ای
در انتظارت نیستم
فقط شاید
بعدها با لبخندی تلخ 
یادت کنم

 

 

 

کنـارِ مـوج هاﮮ دریـ ـا بـ ه یاد تو قـدم میزدم
صداﮮ بلندﮮداشتن
ﻭلـﮯ خــــوب گوش میدادن بـ ه دلتنگـﮯ هام
اونجا پیشم نبودﮮ
اما یـادتــــ مثل همیشـ ه باهام بود
یه چنتا دونـ ه از اشکـ ـامـو
بـ ه یـاد تو به دریـ ـا دادم
کـ ه تا همیشـ ه باهاش باشـ ه
حالا منم
ازون دریایـﮯ کـ ه تو دوســـت دارﮮ
سهمـﮯ دارم

 

 

 

زندگے در اعماق عادت ها
هیچ فرقے با مرگ ندارد
ما مرده ایم
فقط معناے ِ مرگ را نمےدانیم

 

 

نشستم....
خسته شدم...
دیگر قایق نمیسازم...
پشت دریاها هر خبری که میخواهد باشد
 باشد....
وقتی از تو خبری نیست....
قایق میخواهم چه کار....؟؟
مرا همین جزیره کوچک تنهایی هایم بس است......!

 

 

 

غمگینــــم !
آنقدر که در مجاورتِ دریا هـــم
سراب مے بینم !
اگر نباشے ،
همیشه این َ م . . . !

 

 

 

تَفـ ـآوُتــ ـ رآ بِبـ ـین !
تــو اَز کِنـ ـارِ مَـ ـن بـی تَفــ ـآوُتــــ عبـــ ـور میـــکُنـی
وَ مـ ـَن وَقــ ـتی رَدِ پآیَتـــ رآ میبینَمـ بُغــض میکُنَمـ...!!! 

 

 

 

خوبـ گـــوشـ کــטּ 

مــטּ...

یـــآב گرفــتــﮧ امـ همــﮧ چیــز را ببیــنمـ،

امـــآ چشمـــآنمـ رآ ببـــنــבمـ

آنقـــבر کـــﮧ حتـــﮯ خوבمـ همـ بـــاور کــرבهـ امـ 

کـــﮧ [کـــورمـ
]

پـــسـ تو راحـــت بــــآشـ ...!

 

 

 

 
گــآهی دِلــَت نــِمیخوآهــَد . . .؛

دیــروز رآ بِه یآد بــیآوَری . . .؛

اَنگــیزه ای بــَرایِ فــَردآ هـَم نــَدآری . . .!!!
...
وَ حآل هــَم کِه . . .؛

گآهی فــَقــَط دِلــَت میخوآهــَد . . .؛

زآنوهایــَت را تــَنگ دَر آغوش بــِگیری . . .؛

وَ گوشــِه ای اَز گوشــِه تــَرین گوشـِه ای کِه می شــِنآسی . . .؛

بــِنـِشینی وَ فــَقــَط نــِگآه کــُنی . . .!!!

گآهی دِلگــیری. . . ؛

شآیــَد اَز خودَت . . .؛

شآیــَد....

 

 

 

راست میگویند..

 دوران جنگ نرم است...

 نیازی به سلاح گرم وسرد نیست ...

کافیست قهر کنی...

 درجا مرده ام...

 

 

 

 

تمام حرف هایم را به حراج گذاشته ام ...

اگر قرار باشد قلب تو آن ها را نخرد

به کمترین بها

حراج میزنم تمام کلماتم را ...

اینگونه است

که این روزها

شعرهایم بر سر زبان

هر بی سر و پایی جاری است .....

 

 

 این روزا خیلی تنهام، خیلی داغونم

هست کسی که مثل من دلش 

نه برای کسی، 

نه برای عشقی، 

نه برای جایی… 

نه برای چیزی! 

بلکه دلش برای خودش تنگ شده… 

برای خود خودش!؟ 

 

 

 

امروز یـک نـَفـَر بـﮧ چـشمـاטּ گـوב اِفـتـآבه اَم


رَنـگ پـَریـבه اَم و لـَبهـاے سـِفـیـבم

تـوَجـُﮧ ڪرב ..

گـُفتـَم فـَقـَط یـڪم פֿـستـﮧ اَم


گـُذَشتـ ..!

امــا نمـےבآنستـ ـهـَمـیـטּ" یـڪم "

چـﮧ عـُمـق زیـاבے בارב

 

 

 

سیگار هایم؛ بوی خون گرفته این روزها...

رگ هایم؛ بوی دود...

لب هایم آلزایمر گرفته و لبخند را فراموش کرده است

سیگار را میشناسد و بس...

همین نزدیکی بود

کجاست فندک شکسته ی من ؟

 

 

 

 

آدمــ هـــــا یـــــــک بــار عمیــــــــــــقــا عـــــاشـــــق مـــی شــــــــونــــد

چــــــــونـــــ فقـــــط 
یـــــــک بــــار نــــمی تــــــرسنـــــــــد کـــــــــه هـــمه چــــــــیز خــــــود را از دســـــــــــت بدهــند

امــــــا بعــــداز همــــان یـــــــک بــــار,

تــــــــرس هـــا آنقـــــــــدر عمیــــــــق می شــــــــــــوند

کــــــــه عشـــــــق دیـــــــــگر دور می ایــــــســتد
 
 
 
 

 

+ نوشته شده در سه شنبه هفتم مرداد 1393ساعت 17:48 توسط عابد خلیلی |


57

چگونه استـــ حال من…
با غمـــ ها می سازمــــ…
باکنایه ها می سوزمــــــــــ…
به آدم هایی که مرا شکستند لبخند می زنمـــــــــ…
لبخندی تـــلخـــــــ….
خــــــــــداونــــــــــــــــــــدا…
می شود بگویی کجای این دنیـــــــــــــا جای من استــــــــ…
از تــــــــــــــو و دنـــیایی که آفـــــــــــریدی
فقط در اعماق زمینـــــ اندازه یه قـــــــبر
فقط یک قبـــــــــــــــر…
در دور تـــــــــــرین نقطه جــــــهانــــ می خــــــــــــواهمـــــــــ
خــــــــدایـــــا خــــــسته ام خــــــستهـــــــ…

 

 

خیلی خسته ام...

از مرور خاطراتمون و فکر چیزایی که میتونستن خاطره بشن

از آدمایی که عشقی به ضخامت حباب دارند

از همه آرزوهایی که داشتم و حالا یادمم نمیاد

یه روزی بزرگترین آرزوم بودن

تو هم میگفتی خسته شدی از آدمای دور و برت

خسته شدی از هر چی عشق و دوست داشتنه

همه احساست رو خلاصه کنم؟

میدونم از من خسته ای

منم از تو...

فقط نمیدونم چرا...

چرا حالا...

چرا اینجا..

 

 

چشمانت مرا به یاد روز هایی می اندازد

که بی تفاوت از کنارشان گذشتی و من

لحظه لحظه هایش را قدم زدم

دیگر نیستی

خلاصه شده ای

به چند قطره اشک از چشمم

به دروغ که می گویی می مانی

می خواهم خلاصه ات را هم محو کنم

 

 

 

پـــــیـــــاده روهــــــای ایــــــن خـــــیـــــابـــــانـــــها خــــراب شـــــده انـــــد
مســـــت انــــــد
خـــــیـــــال بـــــرشـــــان داشــــــتــــــه
کـــــه تــــــو دســـــــت در گــــــردن مـــــن داری
نـــــمـــــیـــــدانــــنــــــد
مــــن بـــــا هـــــر بـــــارانـــــی
انــــدوه فــــرامـــــوش شـــــده ام را
بـــــا خـــــود بــــــه خـــــیـــــابـــــان مــــیـــــبــــرم
و تــــویــــــی در کـــــار نـــــیـــــســــــــت....
 

 

 

مهم نیست که از بیرون چطور به نظر می آیم ،

کسانی که درونم را میبینند ،

برایم کافی اند ...

برای آنهایی که از روی ظاهرم قضاوت میکنند ،

 حرفی ندارم

همان بیرون بمانند برایشان کافی است .

 

 

همیشه هم قافیه بوده اند، “ســ ـ ـیب” و “فریـ ـ ـب”!
همانند سیبی که آدم و حوا را فریب داد و حالـــا هم با هم میگوییم
“سیــــــــ ــب”
و دوربین های عکاسی را فریب میدهیمـــ
تا پنهان کنیم اندوهمان را پشت این لبخند مصنوعی…

 

 

 

از قــــــبل هم باید حدس مـــــی زدم می روی

“رفـــــــتنــــ ” همیشہ

حتی در دستور زبان فارســـی

“لــــــازمـــ” است ...

 

 

بَرگرﬤ פּ نِگاه ڪُטּ اَز مَـטּ چـﮧ ساפֿـتـﮧ اےْ!


פּیرانـﮧ اےْ اَز پوسْـﭞ פּ استـפֿـפּاטּ ...

פּ مُشتے شِعـر عاشِقانـﮧ..
.
ایْـטּ عاقِبـﭞ ڪسے سـﭞ

ڪه چشماטּِ פֿـیس تـפּ رـا ﬤیْـﬤ!

 

 

 

اینجا هم راکــــد شده..

مثل مـــن..

مثل تـــــو..

این روزها این حکم را برایم دارند:

این روزها میگذرند ولی من از آنها نمیـــــگذرم...

 

 

 

امــروز
یادمــ افتــاد
دفتــر خاطراتـــے که خیلـــے وقتــ استــ 
چیزــےدر آن ننوشته امــ
 بــا خودمــ میگویمــ :
" فکرشــ را بکن یک روز میمیرــے او میمانــدو ایـن دفتــر " 
دلمــ میســوزد براے تــو
که میشکنــے روزــےکه مـن نیستمــ
 تــو ایـن دفتــر را میخوانــے 
خــرد میشوے 
وقتــے میفهمــے 
چقــدر دوستتــ دارم

 

 

 

مـــــــــــــوهایم را از قـــــــــید بـند آزاد کـــــــــــــردم ...

گذاشتم تا هر جا که دوست دارند بـــــــــریزند!

اما فــــــــــــــــــــــــــــــــــــکرم را باید کــــــــــــــــــــــــــــوتاه کنم!

چـــــــــــــــــــــــــــاره اى نـــــــــــــــــــــــــیست... !!!

 

 

 مــیــشــود کــمــی مــرا دعــا کــنــیــد..؟!
مــن دلــم عــجــیــبــ زخــمــی اســتــ ..
جــا نــمــیــشــوم ..
نــه در زمــیــن ..
نــه در زمــان...
هــای ...
خــســتــه ام خــدا مــرا نــگــاه کــن...

 

 

 

براے دلتنگــے هایــم

براے دغدغــہ هاے خـــودم

براے شانہ اے کہ تکیہ گاهــم نیستــــ !

برای دلے کہ دلتنگم نیست ...

براے دستے کہ نوازشگــ ـــر زخـم هایم نیست ...

براے خودم مے نویســـم !

بمیـ ــرم براے خـ ـودم کہ اینقـــدر تنهاستـــ !.!.!.!

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در جمعه سوم مرداد 1393ساعت 11:2 توسط عابد خلیلی |


آرامش 56

من خوبم !
روزها هم همه دارند عبور می کنند به آرامی
نه چراغ قرمزی را رد می کنند..نه تصادفی رُخ داده..
باز هم می گویم من خوبم.. همه چیز هم عالیست 
تنها
نمی دانم 
از خدا که پنهان نیست
از شما چه پنهان
چند روزیست خنده هایم به گریه ختم می شود...
گریه هایم به سکوت
چند روزیست فکر می کنم خوشحالم 
هیچ چیز کم نیست
فکر می کنم دیگر فکرِ هیچ چیز با من نیست 
چند روزیست
روزهایم
روز
ن.ی.س.ت

اما..من خوبم

 

 

 

مَـטּ هـر روز و هـر لحظـﮧ نگرانت مے شوم

ڪـﮧ چـﮧ مے ڪُنے ؟

ڪُجایے ؟

در چـﮧ حالے ؟

پـنـجـره اُتـاقـم را بـاز مے ڪُنم و فـریـاد مے زنـم

تنهـاییـت بـراے مَـטּ

غُصـه هـایـت بـراے مَـטּ

هـمـﮧ بُـغـض ها و اشڪهایـت بـراے مَـטּ

تـღـو فـقـط بـخـنـد

آنقـدر بـلـند تـا مَـטּ هـم بشـنوم

صـداے خـنـده هـایـت را

صـداے هـمـیشـﮧ خـوب بـودنـت را

 

 

 

 

این روزها "بــی" در دنیای من غوغا میکند!

بــی‌کس ، بــی‌مار ، بــی‌زار ، بــی‌چاره بــی‌تاب ، بــی‌دار،

بــی‌دل ، بـی‌ریخت، بــی‌صدا ، بــی‌جان ، بــی‌نوا

بــی‌حس ، بــی‌عقل ، بــی‌خبر ، بـی‌نشان ، بــی‌بال ، بــی‌وفا ، بــی‌کلام،

بــی‌جواب ، بــی‌نفس ، بــی‌هوا ، بــی‌خود، بــی‌داد ، بــی‌روح،

بــی‌هدف ، بــی‌راه ، بــی‌همزبان، بــی‌یار،

بــی‌تو بــی‌تو بــی‌تو...

 

 

 

√ هـــمــیــشــه نــــه

ولــــی گـــاهـــی

مــیــان بـــودن و خـــواســتـن

فـ ـاصـلــه مـــی اُفــتــد

وقـ ـتــهــایـــی هـــســت کـــه

کــســی را بـــا تــمـــام وجــــود میخواهــــی

ولــــــی نــــبـــــــایــــد کــنـــارش بــــاشـــی ...

 

 

 

چند وقتیست همه دلگیرند از من.....
دلیل میخواهند......
مدرک میخواهند برای غمگین بودنم.......
برای ناامید بودنم.......برای تلخ شدنم..........
نگران نباشید.....من نه غمگینم........
نه ناامید.....نه تلخ.......
فقط مدتیست به دنبالشان میگردم....
مدتیست گم شده اند...........
صبرم.........تحملم........امید هایم..........انگیزه ام........
نمیدانم کدام صفحه ی قصه ی سر گذشتم را جا گذاشتمشان......

 

 

این روزها خیلی تنهایم ، خیلی دلتنگم

هست کسی که مثل من دلش

نه برای کسی

نه برای عشقی

نه برای جایی

نه برای چیزی

بلکه دلش برای خودش تنگ شده باشد  ؟!
 
برای خودِ خودش . . .

 

 

 

اینجا من مینـویســـــم

خـــــودم را  . . .

لحظـــــــه هایـــــــم را ، عصبانیتـــــم را

دِلتنگـــــی هایـــــم را ، غُــــرغُــــر هایـــم را

گِـلـــه هایـی کـــه هیـــچ گــاه بــه زبــان آورده نمیشونــــد

و مُــدام  نوشتــــه میشونــد

چیــزهایـی کــه روزی آزار میداده

خـــــــودم را  ...   تــــــــو را ...    او را ...     همــــــــــه را ...

 تــــــــویِ آشفتـــــــــه تریـن لحظـــات هــــم

مــرا ببینــــی ، ظاهــرم آرام اســـت

امـــا اینجــا کلمـه هایــــم فریــاد اســـت

اینجــــــــا مـــــال مـــن اســــت

مــــالِ خـــــــــودم . . .

هــر جـــور دلــم بخواهــد ، مینویســم تــــا آرامــم کنــــد

وقتــی صـــــدا کــــم مــی آورم ؛

وقتــــی دردم میگیـــــــــرد ؛

وقتــــی بغـــض میکنـــــــــــم ؛

وقتی میمیـــــــــــــرم

هـــــر کــــس دلــــش گرفتـــه اســـت

از اینــــجا بـــــرود

اینجــــــا . . .

اُتـــــــــاق خاطــــــراتِ

تَــــــــــرک خُـــــــــورده ی مَــــــــن اســـــــت

اینجـا آشیانـه ســــردِ من اسـت . . .

 

 

 


دلتنگم  . . .

دلتنگِ خیلی چیزها

دلتنگِ این همه دل تنگی ها

چیزهایی که بر من گذشت و هرگز باز نخواهد گشت

دلتنگم . . .

دلتنگِ نیمه شبهای دلتنگی

دلتنگِ این همه نبودن ها

دلتنگِ این همه دلتنگی ها

دلتنگ عهدهایی که کسی آنها را نبست

دلتنگِ تمام چیزهایی که میشد باشد و نیست

و تمام هست هایی که نیست !

حتی آنان که دلشان برایم تنگ نخواهد شد

دلتنگ تر نیز خواهم شد

می رسد روزی که بگویم :

دلم برای آن روزها ی دلتنگی ، تنگ شده است . . .

 

 


 

زمـــان ، همــ ــه چیز را

نه مثل یکــ مسئله ی ریاضــــ ــــی ،

مثل یک حبــه قند ، در چای داغ حل می کنـــد ...

و تو در چرخــ ــش هــ ـای مــدام

خوبـــ حس خواهـــی کرد

معلق شدن سوزناکــ جزء به جزء اتــ را

در غــــ ــم !!

 

 

 

بــه دار آویــــخـــتــــــم

" خـــــــــودم  " را ....... نـــــــــــــه

" خـــــــاطــــــراتـــــت " را ....... نـــــــــــــه

" تـــــــــــــــو " را  ....... نـــــــــــــه

" خــــــــــودی " را که از " تـــــــــــو " و " خـــــاطراتـــــت " ســـاخـــتـــم ...!!

 

 

 

 

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم تیر 1393ساعت 11:27 توسط عابد خلیلی |


یا علی

 

چه شب است یا رب امشب که شکسته قلب یاران
چه شبى که فیض و رحمت، رسد از خدا چو باران
چه شبى که تا سحرگاه ، زفرشتگان «الله»
برکات آسمانى، برسد به جان نثاران . . .

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم تیر 1393ساعت 16:53 توسط عابد خلیلی |


آرامش 55

همـین که هستــے کافیســت
دور از مـن
بـدون مـن
چـه فرقـے مـے کند
همیـن که رختمـان زیر یـک آفتـاب خشـک مـے شود کـافیسـت
از تـو چیـزے نمـے خواهـم 
همـین کـه سـر به سـر رویاهـایم نگذارے
و سنـگ به شیشـه ے خوابـم نزنـے
کفـاف یک عـمر تنهائـے ام را مـے دهد
مـن کـه سر و ته زندگے ام را
سنجـاقـے به هم مـے آورد
چیزے شبیه
به معـجزه اسـت

 

 

 

هـِــ ی {غریبـــﮧ} !

قیــآفت {خیلـے} آشنـآست

من و تو قبلا جـآیـے {همدیگرو} ندیدیــ م ؟

 آهـ ـآن… یـ ـآدم اومــد

 یــﮧ روزآیـے یــﮧ {خاطره هـآیـے} بـآ هم دآشتیم

 یـآدمــﮧ اون موقع دم از {عشق} میزدے

 هــﮧ … انقدر {مــآت} نگـ ـآم نکن

 عشقت {حسودیش} میشــﮧ !

 دســتات {ارزونــی} خودتــ. . . .

 رآستــے قبل رفتنت : دیگــﮧ {هیچ حسـ ے} بهت ندآرم

 دیگــﮧ وقتــے دیدمت {دلم} نلرزید

 خوآستم بدونـی!

 

 

میدانم روزی می آیی روزی در امتداد حسرتـــــــــــــــــــــــــــــــ 

 

 

 

اشــتباه بود
گـُفته بــود دوســتم دارَد
حــتـــے  فــراتَـر رفــته بـود وَ ابــراز عـشـق كـَرده بــود
و مَـن او را بــاور داشــتم
امــا او تنــها و تنــها فقــط به مــن "عــادت" كــرده بود
دروغ نگــفته بــود
فقــط احسـاسـش رانشناخــته بـود و مـن اورا ميبخشــم
و از اعــماق وجــودم ايمــان دارم كه اشــتباه بــود نــه دروغ....!!!!

 

 

 

دلــم بــراـے کودکیـم تنگ شــده….
براـے روزهایـــے کــه باور ســاده اـے داشتــم
هــمه آدم هــا را دوست داشــتم…
مــرگ مادر “کــوزت” را باور مـــے کردم و از زن “تناردیه” کینه به دل مـــےگرفتم
مــادرم که مـــے رفت به این فکــر بودم که مثــل مــادر “هــاچ” گــم نشود…
دلــم مـــے خواســت “ممُل” را پیدا کــنم
از نجــارـے ها کــه مـــے گذشتـم گوشـه چشمــے به دنبال “وروجـک” مـــے گشتم
تمام حســرتم از دنیــا نوشتن با خودکــار بود
دلــم براـے خدا تنگ شــده …
خدایــــے که شبها بوســه بارانش مــے کردم…
دلـم براـےکودکیم تنگ شده …
 

 

 

 

آیــنــده را نــمیــخــواهــم نـــه فـــردا ...

نـــه خــورشـــیــد نـــه آرزویــی ...

صـــدایـــــی از تـــه وجــــودم فــــریـــاد مــــیـــزنـــد !

تــــنـــهـــایـــی چــــیـــســــت ؟!

ســــــردی !! ...

یــــخ زدن چـــیـــســـت ؟!

مـــی لــــرزم بــــرایـــــم مــــــــهـــم نـــیـــســت !!

آرام چــــشـــمــــانـــــم را مــــیــــبـندم ...

آرزو هـــــــــایـــم هـــمه بـــــه بـــــــــــــــــاد رفــــتــــه اند ...

مـــــــــن فـــــصـــلی کـــهـــنــه ام پایـــیــزی مـــــــــــرده !!

دیــــگــــر نـــمـــیـــخـــواهـــم صـــــــدایـــم کـــنـی ...

مـــــــن دوســـتــــت نـــدارم !!

ســـــــــــهــــــــم مـــــن تــــنــــهـــایــی اســـــــت ...

ســــــــهـــــــــم تـــــــو زنـــــــــدگـــــــــــــــــــی !!

 

 

 

خستــه ام…

 از صبوری خستـــه ام…

از فریـــادهایی که در گلویـــم خفـه ماند…

از اشــک هایی که قـاه قـاه خنـــده شد…

 و از حـــرف هایی که زنده به گـــور گشت در گــورستان دلم

آســان نیست در پس خـــنده های مصــنوعی گریــه های دلت

را ،

در بی پنـــاهیت در پشت هـــزاران دروغ پنهـــان کنی…

این روزهــا معنی را از زندگـــی حذف کــرده ام…

برایــم فرق نمـــی کند روزهایـــم را چگونــه قربانـی کنم ...

 

 

 

صدایت کردم ،

آهای ! ساکن کوچه های مهتابی،

کز تراس عابران را نظاره گری.!

هیچ مرا یادت هست!؟

منم آشنای دیرین …

اسیر غربت و بن بست و تنهایی،

همان عابری غریب در کوچه،

آن رهگذری که دگر چاره ندارد.!

دور ماندم از دوست ،

همیشه دلم تنگ است …

از من آیا خاطره ای در خاطرت هست، هنوز!؟

 

 

چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید:

چرا نگاه هایت آنقدر غمگین است؟

چرا لبخندهایت آنقدر تلخ و بیرنگ است؟

اما افسوس که هیچ کس نبود ...

همیشه من بودم و تنهایی پر از خاطره ...

آری با تو هستم ...!

با تویی که از کنارم گذشتی...

و حتی یک بار هم نپرسیدی،

چرا چشمهایم همیشه بارانی است...!!

 

 

 

بَعضے وَقتــ هـآ یــِہ اِتّفـآقے می اُفتــِہ کــِه میفَهمے هیچــ وَقتــ ﬤوωـتـــ نَـﬤآشتــِہ

وَ ایـטּ هَمــِہ وَقتــ اِشتِبـآهـ فِڪـر می ڪرﬤے

اینجور وَقتـآستــ ـڪـِہ اَگــِہ گوشیتــ ـــ زَنگــ بُخورهــ

ﬤلِتــ می خوآﬤ مُحڪمــ بِزَنیشــ زَمیــ ـــטּ و

اینجورے خوﬤتو خآلــ ـــی ڪنے

آخــِہ اینو میـﬤونے ـڪـِہ

پُشتــِ خَطـ هَر کَسے میتونــِہ بآشــِہ ، جُــ ـــز اونــ

 

 

 

اِمــــــــــروز روز دیگریست. . .

یه روز از هَمان روزهای بـــــــی تو . . .

در به در این کوچـــــــــــــــه  و آن کوچــــــــــه . . .

می دانم که اِنتهای یکی از همین کوچه ها مُنتظــــــــــــری !

ولی در کوچه هایی که پِی تو می گردم" همه بُن بستــــــ است!

دلــــــــــــــم آشوب و ضربان قلبــــــــــم نا آرام . . . !

بگو کدامین کوچه انتهایش دیـــــــــــدار توست . . . ؟ ! ؟

 

 

 

چند وقتـی است هرچه می گردم ،

هیچ حرفی بهتر از سُکــــوت پیدا نمی کنم ؛

نگاهم امّــــا ،

گاهی حرف می زند ،

گاهی هِق هِق ...

و من همیشه به دنبال کسی می گردم

که بفهمـــد یکــــ نگاه خسته ،

چه دارد برای گفتن...

 

 

 

امـــروز نــَـبودے ...

امــّــا ( ! )

خيـلے چـيــــزهـا بـــود ...

مــَــن بــودمـــ ...
بـــاران بـــود ...
چـــَـتـر بود ...
بــُــغضـــ بـــود ...
آه بــــود ...
همـــراهِ هــَـميشگے امــ هــَـم بـــود ...
جـــاےِ خــالے اتـــــ را مے گــويـــَـم

 

 

 

 

+ نوشته شده در سه شنبه سوم تیر 1393ساعت 18:53 توسط عابد خلیلی |


آرامش 54

مهم نیست

آزردهـ تـَـریـن سُــکـوتــ
 
 زمــآنــﮯ سـت کــہ
 
تــو
 
 دروغ مـﮯ گـویـﮯ
 
 و
مـَـن لَـبـخـنـد مــﮯزنـمــ...
 
 
 
 
گـاهـی وقت هادلت میخواهد با یکی مهربان باشی...
 
دوستش بداری وبرایش چای بریزی
 
گـاهـی وقت هادلت میخواهد یکی را صداکنی بگویی سلام می ایی قدم بزنیم؟
 
گـاهـی وقت هادلت میخواهد یکی راببینی...
 
شب بروی خانه بنشینی
 
فـکـر کـنی وکـمـی بـرایـش بـنـویـســی...
 
گـاهـی وقـت هـا ادم چـه چـیـزهـای سـاده ای را نـدارد!!!!!
 
 
 
 
تنهایــے آבمــے را عــوض مے کنــב ؛
 
از تــو چیــزے مـے سازב که هیـچ وقــت نبــوבے . . .
 
گاهــے آنقـבر بـے تفـاوت مے شــوےکه פـتـے
 
اگر בر جایــے با هـــم בیـבیشـان פـتـے پلـک هــم نــزنــے !
 
لباسهــایت בیگـر به تــو نمــے آینـــב
 
ساعــت ها به یک آهنــگ تکــرارے گــوش مـے کنــے
 
و هیــچ وقــت آهنــگ را פـفـظ نمے شــوے
 
شـب ها علامـت ســوال هاے ذهنــت را مـے شمــارے
 
و آפֿـــر هــم تا صبـح بیــבارے
 
تنهـایــے از تــو آבمــے مــے ســازב کـه בیگـــر شبیــه "آבمــــــــ" نیســت .
 
 
 
 
 
راستش را بگویم؟
… سوختم!
 
سوختم و دم نزدم!
خواستم بگویم، فریاد بزنم…
اما باز هم سکوت کردم.. با سه نقطه!
 
همه ی نگفته هایم را می گذارم برای روز مبادا
روزی که در قصه ی من هرگز نمی آید…
روزی که در سرنوشت من طلسم شده است..
 
راستش را بگو..
بُردی؟!
 
 
 
دور که می‌شوی
خودم را جمع و جور می‌کنم
یک " گوشه "
- آرام ِ آرام ... -
می‌نشینم !
آن قدر " منتظر "
که مطمئن باشم
بر خواهی گشت ...
عجله نداشته باش ! ..
تمام ِ سیـ ـگارهایم را
با سوز ِ این نفس‌های عمیق
آتش خواهم زد ! ...
نگران ِ جای خالی ِ هـُـرم ِ آغـ ـوشَت نباش ...
فقط حواست باشد
خدا زمین را گرد آفرید ...
من " گوشه " ای برای منتظر نشستن
ندارم ...!
 
 

هيچ خيانتى هم نميتونه باعث تنفر از کسى

که واقعا دوستش دارى بشه....

فقط شروع يه تلقينه....

تلقين اينکه ديگه دوسش ندارى....

تلقين....

 
 
 
 

مدت هاست تنهایم

اما دلـــــــــــــــــــــــتنگ اغوشی نیستم....

خسته ام

ولی به تکیـــــــــــــه گاهی نمی اندیشم...

چشم هایم ترهستندوقرمز

ولــــــــــــــــــــــــــــــی رازی ندارم....

چون مدت هاست!!!

دیگرکسی را"خـــــــــــــــــیلی"دوست ندارم....

 

 

 

آدمای راستگو 

خیلی زود و راحت عاشق میشن!

خیلی راحت احساسشون رو بروز میدن...

خیلی دیر دل میکنن...

خیلی دیر تنهات میذارن...

اما،

وقتی زخمی بشن!

ساکت میشن...

چیزی نمیگن و خیلی راحت میرون...

و دیگه هم بر نمیگردن!

 

 

تــمـام غـصـه هـا از هـمـان جـایـی آغـاز مـی شـونـد کـه …

تـرازو بـر مـی داری ، مـی افـتـی بـه جـان دوسـت داشـتـنـت!

انـدازه مـی گـیـری!

  حـسـاب و کـتـاب مـی کـنـی!

  مـقـایـسـه مـی کـنـی!

  و خـدا نـکـنـد حـسـاب و کـتـابـت بـرسـد بـه آنـجـا …

 کـه زیـادتـر دوسـتـش داشـتـه ای!

 کـه زیـادتـر گـذشـتـه ای!

 کـه زیـادتـر بـخـشـیـده ای!

 بـه قـدر یـک ذره …!

 یـک ثـانـیـه حـتـی …!

  درسـت از هـمـانـجـاسـت کـه تـوقـع آغـاز مـی شـود

 و تـوقـع آغـاز هـمـه رنـج هـایـی اسـت کـه بـه نـام عـشـق مـی بـریـم!

 

 

ﻣﻦ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺎ ﻭﺳﻌﺖ ِ ﻧﺒﻮﺩﻥ ِ ﺗﻮ
ﺯﯾﺴﺘﻪ ﺍﻡ ،
ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺁﻣﺪﻧﺖ ، ﺩﺭﺩﯼ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﻭﺍ ﻧﻤﯽ
ﮐﻨﺪ !!
ﻧﯿــــﺎ !!
ﻣﺪّﺗﻬﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺠــﺎﯼ ِ ﺗـــﻮ ،
ﺑــﺎ ﺟــﺎﯼ ِ ﺗــﻮ ، ﺍُﻧﺲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻡ !!!
 



+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم خرداد 1393ساعت 1:8 توسط عابد خلیلی |